Mostrando entradas con la etiqueta dereitos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta dereitos. Mostrar todas las entradas

martes, 5 de junio de 2007

Coelhos de indias

O capitalismo ao que está sometidos as farmacéuticas provoca moitas veces notícias sorprendentes e inaceptábeis. A investigaçom, precissamente por culpa deste brutal supeditamento, resulta na valoraçom de obxectivos comerciáis no canto de sociais.



Explicareime: actualmente as grandes multinacionais do sector nom ven umha enfermidade coma grave e dolorosa, senóm que a ven única e exclusivamente coma rentable ou nom. Anque seja um mal curábel ou subsanábel, se nom afecta a un determinado número de pessoas nom interessa no sector, ja que ao fin e ao cabo som nada menos ca clientes.
Por tanto, se ti tes umha enfermidade das consideradas, estatísticamente, raras, nom interessa investigar e producir medicamentos que nom van resultar rentábeis dende um punto de vista económico.
Estas investigaçoms custan moitos cartos, certo, pero tambén cabe pensar nos beneficios sociais de vez en cando. É umha mera cuestióm de ética; tes uns conhecementos e meios para acadar nom só umha soluçom, senóm alomenos paliar en certa medida o problema.

O que resulta de todo inapropriado e de escándalo som as provas que levan a cabo estes desalmados no terceiro mundo. Nom só polo preço dos fármacos que resulta, ao cambio, imposíbel para a economía dun país tan povre. Falo concretamente dos experimentos levados a cabo por gente sem escrúpulos que gostam de jogar a ser deuses.

Casos coma o revelado recentemente sobre o xigante Pfizer dan calafríos.

Resulta que no ano 1996 houbo umha epidemia de meningite em Nigéria da cal os casos déronse con maior presença n@s nen@s (algo habitual nesta enfermidade, á que tambén son vulnerábeis @s anciáns, pero a esperança de vida en Nigeria .. como que é um pouco reducida en comparaçom co primeiro mundo). Pois bem, coa excusa de que estabam tratando aos nenos aproveitaron para experimentar um fármaco en 200 del@s que resultou en 11 mortes e malformaçoms n@s demáis, entre elas; artrite, cegueira, sordeira e parálise cerebral. Nom consultaron en nengúm momento aos progenitores nim ao comité ético de Nigeria.
Por todas as consecuencias descritas, a fiscalia nigeriana solicita de Pfizer umha suma de 7.000 millóns de dólares en concepto de danos e perjuiços provocados aos familiares.

O caso saeu á luz no ano 2000 depóis dunha investigaçom do Washington Post sobre a aplicaçom do antibiótico Trovan (o que foi testado nest@s nen@s) no estado nigeriano de Kano, o máis extenso do país. Depóis, foi o próprio Ministério de Sanidade quem continuou as pesquisas.

Resulta escandaloso cando menos que @s nen@s sean tratados coma tests com patas. Pero claro, nom se lles ocorre facer isto no primeiro mundo porque nom ficaría ninguén sen enteirarse disto.
Estamos já no ano 2007 e a mentalidade dos grandes empresários está ainda no sistema feudal.

Sigue lendo...

viernes, 1 de junio de 2007

Manifestaçom 3 de Xunho

Sigue lendo...

jueves, 31 de mayo de 2007

Lobos com pel de cordeiro

Parecía que tinhamos que estar felizes cando o PSOE e o BNG tomaron poder da Xunta de Galiza.
Nembargantes, a máxima aquela de "lobos com pel de cordeiro" toma corpo cando botamos um olho ás acçoms repressoras que están a levar a cabo.



Falamos concretamente do caso de Reganosa, em Ferrol. Se onte e antonte era notícia o bloqueio levado a cabo por mariscadores e membros do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, hoje falamos da brutal repressom levada a cabo polos dobermans do senhor Ameijeiras.

Tras chegar a notícia @s concentrad@s na dársena de Curruxeiras de que Bernardo Bastida estaba a ponto de comparecer no julgado da cidade, a concentraçom mudou de lugar.
Cál foi a súa sorpresa ao chegar ás dependencias judiciais e ver que estaban literalmente tomadas pola polícia antidistúrbios. Umha escea própria dumha guerra civil ...
Tras ser increpados, os repressores (que nom trabalhadores), cargaron violentamente e sem contemplaçoms contra @s alí reunid@s, que responderon como puideron, com pedras. Nom estamos em Palestina, estamos em Ferrol, por se había algunha dúbida.
O saldo resultou en decenas de ferid@s, algúm que outro sangrando pola cabeça.

Dende aquí cómpre denunciar a actitude fascistoide dos que se chaman a sí mesm@s demócratas e falan de talante e diálogo. Som tod@s iguais. O PP, impulsor do proxecto; o PSOE, repressor e o BNG, frotándose as maos e apoiando aos empresários. Todos apraudindo a actuación própia dum estado de sitio coma se fosen focas. O único que cabe esperar é que EU poida dicir algo ao respecto, ja que e um dos únicos partidos políticos em Ferrol, junto com NÓS-UP, que se opuxerom á situaçom actual da pranta.

Velaquí tedes máis fotos que falan por sí soas, ademáis dun arquivo de audio da Rádio Galega. Ate os jornalistas tiverom que ter coidado cos cans ...

Audio da Rádio Galega









A RÍA É NOSSA, E NOM DE REGANOSA!

Sigue lendo...

miércoles, 30 de mayo de 2007

A ría é nossa, e nom de Reganosa!

Tras dous bloqueios ao Galicia Spirit e a posterior repressom brutal sofrida pol@s mariscador@s ferrolás, parescía que tudo estaba en calma para a chegada dum segundo buque á pranta de Reganosa.

Nembargantes, a día de onte, o buque gaseiro arxelino que tinha que atracar foi bloqueiado de novo por pescador@s seguindo a mesma estratexia ca utilizada anteriormente.
Trátase do Mourad Didouche , cargado con 123.000 metros cúbicos de combustible para a terminal mugardesa. Tampouco foi quem de atravesar o espigón do porto exterior de Caneliñas pola acçom dunhas 40 pequenas embarcaçoms, con trabalhador@s do mar e membr@s do Comité de Emerxencia da Ría de Ferrol a bordo.




Por suposto, á súa chegada ao porto de Ferrol, a polícia nazi-onal estaba agardando por el@s para ser identificad@s e detid@s. Ademáis disto, producíronse esceas de violéncia para con @s cidadás que estaban alí apoiando a iniciativa. Tras estes enfrontamentos, moit@s d@s perxudicad@s tiveron que acodir ao hospital para recebir atençom médica e presentar denúncia contra as FSE pola súa atitude violenta. O patrón maior do porto, Bernardo Bastida, foi detido em torno ás 4:30 da tarde.

Atençom ao despregue de FSE: Tres embarcaçoms da Guardia Civil, que tambén tinha desprazadas na zona varias lanchas, assim coma um remolcador da Armada e um helicóptero, ademáis dos efetivos
situados em Curruxeiras.

Consideraçoms aparte, é um escándalo que a pranta estea onde esté. Iso é pura lógica.
Nom fai nim dous días que emitiron umha reportagem na TVE na que umha vezinha de Mugardos mostraba cómo vía os depósitos de gas dende a súa casa, situada a escasos 200 metros da instalaçom. Pero se ela nom está segura em caso de accidente, tampouco o está Ferrol e isso que há bastante máis distáncia por meio.
Nim se tivo em conta un estudo de impacto ambiental nim de risco pra a poboaçom, algo escandaloso se temos em conta que segundo a normativa europeia umha instalaçom destas características nom pode estar tan preto dun núcleo de poboaçom (segundo a normativa europeia e o senso común enténdese).
Ao transvasar o gas, a pranta utiliza auga da ría, que ao ser expulsada posteriormente, descende a temperatura varios graos, algo realmente nocivo para a fauna. Ademáis, ao ter que usar auga de mar com pláncton precisan filtrala antes, para evitar depósitos de impureças. Nembargantes, ésta auga é devolta á ría sendo compretamente estéril.

Parece que Ameijeiras está interessado em que tudo siga assim, ja que é um dos inversores do negócio, e nom dubida em utilizar aos dobermans antidistúrbios contra os mariscadores e cidadáns que ven cómo ese monstruo arruína o seu sustento e, en casso de accidente, as súas vidas.
Como ja fixo co bloqueio do Galicia Spirit , Reganosa presentou onte umha denúncia contra os autores do bloqueio deste segundo barco á súa pranta, que se atopa no seu período de probas. De facto, a empresa reclama a Bernardo Bastida umha indemnización de 600.000 euros polos danos económicos causados polos dous bloqueios.

Dende aquí queremos expresar a nossa solidariedade c@s detid@s, quenes nom som máis que cabeças de turco, tanto coma ferroláns como por cidadáns preocupados pola maior importancia que lle da o estado ás empresas ca ao benestar e segurança da gente.

Recomendo visitar estas dúas páxinas:

Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
Ferrolterra - Ciudadanos Aliados para Proteger su Entorno

Sigue lendo...

viernes, 25 de mayo de 2007

>>>VOTAR VS. ACÇOM DIRECTA.

A la víspera de las próximas elecciones y analizando toda la controversia que se genera al decidir si votar por los dos candidatos de siempre, por la posible alternativa o el voto en blanco, es entonces pertinente comparar la táctica del voto con otras tácticas que para efectos de este artículo llamaremos de forma colectiva como: "acción directa".


Votar - Así sea que usted esté votando con un tarjetón para que un político lo represente, votando con sus pesos por la empresa de su agrado, o votando con su imagen por su cultura juvenil favorita, "votar" es un acto de aplazamiento, escogiendo otra persona, sistema o concepto para que representen sus propios intereses.

vs.

Acción Directa - Dicho de una manera simple, esto quiere decir actuar de modo directo para suplir sus necesidades, ya sea sola o con otras personas, sin buscar un representante, sin escoger entre las alternativas previamente elegidas por otros. Actualmente, el término es comúnmente usado para denotar los esfuerzos utilizados en poner presión a los gobiernos y a las corporaciones con tácticas ilegales de protesta (que conceptualmente no son tan diferentes del acto de votar, ya que usted todavía está pendiente de los poderes existentes...), pero la acción directa también describe modos de actuación, que recortan enteramente al "hombre del medio" y resuelven los problemas de forma directa.

Ejemplos: Usted puede darle dinero a una organización de caridad que alimenta a los hambrientos, o usted puede iniciar su propia olla comunitaria, alimentando a otros y de paso a usted mismo. Usted puede escribir una enfurecida carta al editor de una revista que no le da buenas reseñas a los discos que usted creen que importan, o usted puede crear su propia revista y hacerla del modo que usted considere mejor. Usted puede votar por un alcalde que promete empezar un nuevo programa para ayudar a la gente sin hogar o usted puede ocupar edificios vacíos y abrirlos a modo de vivienda gratis para cualquiera que lo necesite. Usted puede escribirle a un Congresista para que vote en contra de la ley que le permite a las corporaciones cortar antiguos bosques... pero si de todos modos aprueba la ley, usted también puede ir al bosque y parar la tala sentándose en los árboles, saboteando maquinaria y atrayendo la atención pública hacia este tipo de actividades.

Votar es una lotería. Si su candidato no es elegido, entonces toda la energía que usted gasta apoyándolo es echada a la basura, del mismo que el poder que usted pensaba que el ejercería en su beneficio, se dirige hacia otra persona. Con la Acción Directa usted puede estar seguro que su trabajo ofrecerá algún tipo de resultado.
Votar delega el poder de toda la sociedad a unos pocos individuos, hace que todos se acostumbren a depender de esta élite. En la Acción Directa, la gente utiliza sus propios recursos y poderes, y de este modo descubren lo que estos son y cuanto pueden lograr.
Votar fuerza a que todo el mundo tenga que estar de acuerdo con una sola plataforma. En la Acción Directa no se necesita un vasto consenso; diferentes grupos pueden aplicar distintas aproximaciones de acuerdo con lo que ellos creen y se sienten confortable haciendo.
Votar es sólo posible en tiempos de elección. La Acción Directa puede ser aplicada cuando usted quiera y en el lugar que usted desee.
Los conflictos alrededor del voto constantemente distraen los verdaderos problemas que se encuentran sobre la mesa, a medida que las personas son absorbidas en el drama de una partido o un candidato contra otro. Con la Acción Directa, los problemas mismos son sacados a flote, tratados específicamente y frecuentemente resueltos.
Votar es glorificado como "libertad" en acción. Pero esto no es libertad - libertad es poder decidir lo que las posibilidades deben ser en primera instancia, no escoger entre lo que ya está presupuesto: por ejemplo entre Pepsi y Coca-Cola. Por otro lado, la Acción Directa es la cosa verdadera. Usted hace el plan, usted crea las opciones, el cielo es el límite.
Últimamente, no hay razón para que las estrategias de Voto y Acción Directa no puedan ser aplicadas simultáneamente. Una no cancela a la otra. El problema es que demasiada gente piensa en el Voto como su primera y única alternativa para ejercer poder político y social. De esta manera un tamaño desproporcional de tiempo y energía es gastado deliberando y debatiendo en como votar, mientras que otras oportunidades para lograr cambios a través de la Acción Directa son desechadas. Acuérdese de que otras maneras puede lograr que su voz sea oída. - B.



Tirado de Guerrilha Latina CrimethInc.
Que é a Guerrilha Latina CrimethInc.?

Sigue lendo...

miércoles, 11 de abril de 2007

Sobre a entrevista a ETA no diário GARA

Moitas cousas se dixeron xa sobre a recente entrevista a ETA sobre o proceso de paz. Sobre todo críticas por parte dun goberno que en ningún momento deu indicios de querer negociar o fin da violencia en Euskal Herría.

Nos medios de (in)comunicación transcendeu únicamente a parte da entrevista na que ETA esixía a presencia da esquerda abertzale nas urnas. Porén, na entrevista, ipublicada polo diário GARA, non só falan deste tema, senón tamén da repressom brutal sufrida por parte da policía autónoma vasca entre outras cousas. A continuación reproduzo o artigo íntegro. Recomendo expresamente a súa lectura.

09.04.07
Entrevista a ETA: "Si desaparecen los ataques, estamos dispuestos a asumir compromisos firmes con un escenario sin violencia"


x Josu Juaristi (Gara)

En las últimas semanas se ha hablado mucho de las intenciones de ETA. El comunicado del 10 de enero era el objeto de valoración y debate más reciente hasta el día de hoy. En esta entrevista realizada por GARA, ETA detalla sus reflexiones, objetivos y compromisos. Está realizada en euskara, pero por su valor periodístico se ofrece también la traducción íntegra al castellano en este cuadernillo especial.

Se habla mucho de la oportunidad que existe para superar el conflicto en Euskal Herria. Pero, ¿cuál es la fotografía que hace ETA del país?


Es conocido que nuestro objetivo es una Euskal Herria libre y socialista y que luchamos para lograrlo. Hoy, podemos decir que vemos más cerca que hace unos años un Estado independiente, aunque aún habrá que trabajar y luchar mucho. Por otra parte, vemos un pueblo que construirá en libertad su futuro, que recorre su camino hacia la independencia. Sin embargo, quienes dividieron Euskal Herria, y sus sucesores, han llevado a cabo un enorme trabajo para destruir la identidad de nuestro pueblo. Los valores del capitalismo están muy vivos en el devenir diario. Y, en nuestra opinión, los actuales gestores de esa Euskal Herria dividida son los principales responsables de esa situación.

¿Cuáles son los princpales problemas que detectan?

Las principales necesidades de nuestro pueblo son las que los gestores de las actuales instituciones y los caciques que gobiernan en Euskal Herria no quieren resolver.

¿Cómo no se dan cuenta de los serios problemas estructurales que hay en Euskal Herria? Por ejemplo, el de la oficialidad del euskara; estando su futuro en manos de personajes como Sanz o de Lasserre, nuestra lengua está condenada a morir. Basta con repasar las encuestas sociolingüísticas en los siete territorios para hacerse cargo del oscuro futuro del euskara. Y, ante esa situación, en el mejor de los casos se limitan a poner falsos instrumentos para tranquilizar o desactivar a la sociedad. Ese no es el camino.

¿Y los trabajadores vascos? Su situación es inaceptable. Condiciones de trabajo, precariedad absoluta... Por ejemplo, en Euskal Herria los accidentes y muertes de trabajadores se han convertido en el pan de cada día. En ese sentido, los poderes públicos y los empresarios vascos tienen una responsabilidad que no pueden ocultar. Mientras la patronal condena a muerte a los trabajadores, los caciques políticos del PNV sólo piensan en cómo ocultar sus bienes a los ciudadanos. Situando en la centralidad política sus largas listas de casas de verano, invierno y vacaciones. Mientras tanto, hacen oídos sordos a las reivindicaciones y llamamientos de todos los sindicatos, ¿y así hasta cuándo? ¡Euskadi Ta Askatasuna pregunta qué harán para acabar con esa opresión!

Por otra parte, está la grave situación de Lapurdi, Zuberoa y Baxe Nafarroa. Ipar Euskal Herria no cuenta con una estructura institucional propia. Así, en beneficio de París, el proyecto 2x2, el Tren de Alta Velocidad u otros proyectos gigantescos similares son el futuro que nos dibujan. Pero el problema básico no es que esos proyectos no sean convenientes a nuestro entender para Euskal Herria, no, no es ésa la principal cuestión, el problema es ver cómo lo están haciendo. Sin ninguna vergüenza, están imponiendo a nuestro pueblo proyectos que condicionan el futuro de Euskal Herria. Esos que se llenan la boca con palabras como democracia o participación ocultan a la sociedad qué quieren hacer y por qué quieren hacerlo.

Las actuales instituciones actúan dando la espalda a los problemas de los ciudadanos. Los ciudadanos sólo pueden recibir información de esos proyectos gracias a las plataformas populares, porque los ideólogos de esos proyectos también los ocultan. Tal y como hicieron con la Central de Boroa y el pantano de Itoiz. También toda esa destrucción se realiza contra la voluntad de los ciudadanos.

Son situaciones originadas por la opresión, negación y partición de Euskal Herria. Hoy, nuestro pueblo no cuenta aún con los instrumentos de poder y soberanía necesarios para construir y organizar su futuro. En cambio, quienes gestionan las actuales instituciones, trabajan a diario para convertir en definitiva la situación de negación y partición de Euskal Herria. Sólo queremos decirles una cosa. ¡Que abandonen esa política de imposición y pongan en manos de los ciudadanos todos los mecanismos democráticos, para que entre todos construyamos el futuro de nuestro pueblo!

En torno al proceso, sobre el bloqueo y llamamiento a la sociedad vasca

Se habla mucho sobre el proceso... pero, ¿cuál es la razón que les lleva a sostener o a poner en marcha un proceso ahora? ¿Por qué dice ETA que se dan las condiciones para llevar a cabo un proceso?

Han transcurrido dos años desde que tuvieron lugar varios acontecimientos en el Estado español. A partir de ahí se fijó un nuevo inicio.

Para empezar, los ataques armados del 11-M en Madrid acabaron con ocho años de gobierno de Aznar y el PSOE llegó al poder. Eso provoca un cierto cambio y, siguiendo con la lectura que hacíamos entonces, al analizar cómo afectaría ese cambio al conflicto que padece Euskal Herria, preveíamos que iría en función de la voluntad de los nuevos líderes del PSOE. Este fue uno de los factores.

Por otra parte, las declaraciones del PSOE y el «talante» de Zapatero reflejaban voluntad para cambiar. Así, ETA entiende que hay intención de poner en marcha un segundo proceso de reforma en el Estado español. Podíamos interpretar que esa reforma traerá la resolución definitiva del conflicto entre Euskal Herria y el Estado español.

Y, por supuesto, porque había un compromiso por ambas partes de que se daría una distensión, como requiere cualquier proceso de resolución. No entraremos en detalles, pero nos referimos a eso cuando decimos que el Estado español no ha cumplido sus compromisos de alto el fuego.

Pero hemos escuchado muchas cosas en torno a las conversaciones entre ETA y el Estado español. ¿Qué opinan de todas esas filtraciones?

Nosotros hemos reiterado nuestra firme voluntad. Hemos valorado y manifestado permanentemente que la solución del conflicto llegará por medio del diálogo y la negociación.

¿En qué situación está el proceso en opinión de ETA?

¡En marcha! Pero, ¿qué entendemos por proceso? En primer lugar nos gustaría responder a esta cuestión. En Euskal Herria hay quien tiende a desvirtuar algunos términos, especialmente los políticos que no tienen voluntad de cambiar las cosas. Proceso igual sólo a paz, proceso igual a la desaparición de ETA... muchos han tratado de hacernos escuchar o creer eso. Pero se equivocan.

Tal y como manifestamos en marzo de 2006 (y reiteramos posteriormente), para nosotros el proceso consiste en construir un marco democrático para Euskal Herria y en dar la palabra y la decisión sobre su futuro a los ciudadanos vascos. Es decir, lo que cada agente ofrecemos y aportamos para ello. Nosotros tenemos claro que hemos puesto, y que estamos dispuestos a poner, toda nuestra voluntad y una serie de iniciativas, ¿están dispuestos el Gobierno español y los principales agentes políticos de Euskal Herria para recorrer ese camino?

Hoy no tenemos motivos para ser optimistas, pero reafirmamos esos objetivos. Y confirmamos la firme voluntad de ETA de dar pasos que alimenten y blinden ese proceso. Los compromisos de ETA son firmes, pero que nadie se engañe, nuestro compromiso es con un proceso que dé una salida democrática verdadera al conflicto.

¿Significa eso que en este momento está bloqueado?

Sí, el proceso continúa en una situación de bloqueo, ¡porque el Gobierno español no ha escuchado lo que le dice el pueblo! Porque el Gobierno español no ha actuado con madurez ante el gesto de ETA.

La situación de bloqueo se agrava si se niegan a profundizar en la negociación y a dar pasos. Es muy simple, ¿verdad? En ese sentido, el Gobierno español tendrá que decidir si cierra la puerta a un proceso de resolución del conflicto o si apuesta por dar una salida política a un largo conflicto.

Se está extendiendo una convicción: ahora sí, si hay proceso tendrá que ser sobre unas bases más firmes y una nueva dinámica, porque con la actitud demostrada hasta ahora por el Gobierno español y por agentes como el PSOE y el PNV no se puede construir un proceso serio. Hay que cambiar esas actitudes.

Es momento de actuar con responsabilidad política. No es tiempo de incurrir en ingenuidades. Lo estamos diciendo una y otra vez. La sociedad vasca sabe perfectamente que las llaves para resolver el conflicto son la territorialidad y el derecho a decidir. El debate político está situado en esos parámetros, así que hay que abordarlo.

Insistir ahora en las peticiones de condena o en debates sobre el derecho a defenderse de este pueblo es eludir el verdadero debate. No tiene otra intención.

¿Y qué es lo que ETA pide a lo agentes sociales para que se desbloquee esta situación?

Queremos dirigir nuestro primer llamamiento a todos los ciudadanos, para que se levanten ante los ataques que sufre nuestro pueblo y para que insten a los partidos políticos a que actúen con la responsabilidad que les corresponde. A fin de cuentas, el principal activo para la resolución del conflicto son los ciudadanos vascos, y a los partidos les toca encauzar la voluntad popular y trabajar para que el derecho de decidir de los ciudadanos vascos quede garantizado.

Queremos dirigir nuestro segundo emplazamiento a los medios de comunicación. Para que no echen más leña al fuego del conflicto, para que dejen de dar cobertura a salidas policiales y apoyen una verdadera solución democrática y negociada.

Y, por último, queremos expresar nuestra admiración a todas las personas que trabajan a diario a favor de un cambio de modelo para este pueblo: a todos los ciudadanos, asociaciones de barrio, universidades, escuelas, centros de trabajo y mo- vimientos populares.

Sobre el atentado de BARAJAS y el concepto de alto el fuego permanente

Afirman que el proceso, en general, avanza. ¿Es entonces el proceso de negociación lo que está bloqueado? ¿Por qué decidieron llevar a cabo el atentado de Barajas?

Barajas fue una acción armada de respuesta a los ataques permanentes del Gobierno español. ETA manifestó en agosto que si seguían los ataques contra Euskal Herria respondería, y así lo hicimos el 30 de diciembre. Por medio de esa acción, ETA dio una respuesta directa a la actitud mantenida por el Gobierno español durante ocho meses. Hasta aquel momento, y aún hoy, el Gobierno español no ha respetado sus compromisos de alto el fuego y tampoco ha mostrado una intención clara de cumplir esos compromisos.

Con la acción de Barajas ETA intenta reconducir el proceso, y envía un mensaje claro al Gobierno español, para que reflexione: que es necesario respetar los compromisos para que pueda desarrollarse un proceso de resolución del conflicto, que debe desactivar la maquinaria represiva que mantiene contra Euskal Herria, y que debe dar pasos firmes a favor de un proceso que respete los derechos de Euskal Herria.

En este sentido, con esa acción ETA no ha roto nada, nuestra intención ha sido la de influir para que el proceso avance con bases más sólidas.

Muchos han dicho que ETA, con esa acción, ha roto un código no escrito, porque la llevó a cabo sin avisar que iba a romper el alto el fuego. Que, de cara al futuro, el concepto mismo de alto el fuego ha perdido valor, porque ha perdido credibilidad...

No en nuestra opinión. No hemos perdido un ápice de credibilidad. Todo el mundo sabe que lo que da credibilidad en un proceso de negociación es respetar y cumplir los acuerdos alcanzados en la mesa de negociación. Lo que da credibilidad es dar pasos que sean coherentes con un proceso de resolución del conflicto, dar pasos firmes que alimenten el proceso. La principal garantía del proceso es cumplir los compromisos alcanzados en la mesa de negociación y dar pasos acordes a ello.

Con el transcurso de los meses, la credibilidad del Gobierno español se ha ido desmoronando. El PSOE ha ido perdiendo la poca credibilidad que podía tener ante la ciudadanía vasca. Con su práctica política ha ido perdiendo la legitimidad que podía tener de cara a desarrollar un proceso de resolución ante Euskal Herria.

ETA puede confirmar que ha cumplido todos sus compromisos durante estos meses. El Gobierno español no puede decir lo mismo. En ese sentido, nosotros entendemos cualquier alto el fuego desde un punto de vista bilateral. No hay alto el fuego unilateral. No se puede construir un proceso de paz sólo con los pasos y la voluntad de una parte, es imprescindible que los compromisos sean bilaterales.

Es más, repetiremos una ecuación que cualquiera puede entender: que no ataquen a Euskal Herria, que no creen medidas criminales contra los Presos Políticos Vascos, como por ejemplo la doctrina Parot. Que no impongan juicios y castigos contra los ciudadanos vascos, como son los casos de Iñaki De Juana, del juicio contra la juventud vasca e infinidad de ejemplos que podríamos poner para describir el estado de excepción que sufre nuestro pueblo. Que desaparezca todo esto y ETA no tendrá necesidad de responder.

Desde muchos ámbitos se les ha instado a mantener los compromisos del 24 de marzo. ¿Qué responden a esto?

ETA confirma hoy todos los compromisos del 24 de marzo. Es más, si desaparecen los ataques contra Euskal Herria, en ese contexto tenemos la disposición absoluta de tomar compromisos firmes con un escenario de ausencia de violencia, desactivando incluso la opción de respuestas puntuales en una situación de alto el fuego.

Sobre el futuro, el margen de Zapatero y la actitud del PSOE y del PNV

En Madrid especialmente (pero también algunas voces en Euskal Herria), dicen que el Gobierno de Zapatero se ha quedado sin margen. Y aluden a la enorme ofensiva del PP. ¿Qué opina ETA sobre esta cuestión?

El Gobierno de Zapatero, si quiere, tiene todo el margen del mundo. Aun más, margen y capacidad. La cuestión, sin embargo, es si tiene voluntad y decisión política para dar una salida democrática al conflicto. Que no desvíen el debate.

Pero hasta ahora han dibujado el camino contrario, y eso ha restado margen no al Gobierno español, sino al desarrollo del proceso. Si no se dan pasos valientes para alimentar el proceso, si el proceso no se llena de contenido político, se le cierran espacios, y ésa es la situación que se ha creado, porque el Gobierno español lo ha llevado ahí. Han colocado como límite la Constitución española.

En 1978 se impuso una situación concreta a este pueblo. La izquierda abertzale adoptó la opción de luchar contra ese marco político impuesto, y por medio de la lucha hemos logrado traer a nuestro pueblo hasta este día y este momento aun en medio de una situación de opresión. Hemos llegado aquí por medio de la resistencia. Ahora todos aceptan que hay que dar una salida política y negociada al conflicto, y que esa salida política debe traer un cambio del marco político impuesto. La necesidad de construir un marco nuevo y democrático es una idea ya asumida.

Es más, aunque se mantienen las resistencias de los inmovilistas a reconocer los derechos de Euskal Herria, el debate entre los partidos políticos está situado en ese terreno. Eso es positivo, porque hemos logrado abrir ese escenario, el escenario del cambio político, y el debate sobre el marco jurídico-político que necesita Euskal Herria.

Habiendo llegado a esa situación, los sectores populares no van a aceptar ningún proceso que mantenga los mismos límites de la Constitución rechazada en 1978. Eso supondría perpetrar un fraude a 30 años de lucha y cerrar las puertas al futuro de Euskal Herria. El proceso debe retirar esos límites políticos y plasmar el cambio político. Debe servir para pasar de una situación antidemocrática a otra democrática.

Ahora viven un conflicto de Estado. Y tendrán que enfrentarse a ello. Deberán realizar la transición que no han hecho en todos estos años.

El PSOE y el resto de partidos que se consideran a sí mismos progresistas tienen una responsabilidad especial en la democratización del Estado español, y no sólo responsabilidad, sino necesidad y obligación. Esa es la principal asignatura pendiente del Estado español. Y eso pasa por dar una salida política, democrática y negociada al conflicto que mantienen con Euskal Herria.

Está en manos del Gobierno español.

Pero muchos afirman que sí hay opciones... que las condiciones para solucionar el conflicto están dadas.

Perfecto, ¿y qué dicen acerca de los ataques permanentes que dirigen contra Euskal Herria y, en general, contra los ciudadanos? ¿Y sobre la salvaje actuación de la Policía Autonómica española en las manifestaciones? ¿Sobre las detenciones, torturas y demás? Nosotros nunca hemos ocultado nada. Hemos expresado claramente, tanto al conjunto de la sociedad vasca como al Gobierno español, dónde están las claves para solucionar el conflicto.

¿Puede alguien pensar que podemos dar pasos para resolver el conflicto manteniendo a una opción política en la ilegalidad? No, ¿verdad? Por supuesto que no. ¿Y con la vergonzosa actuación del PNV con ETA en alto el fuego durante un año? ¿Enviando a la Ertzaintza a la caza del ciudadano vasco como si fueran perros rabiosos? Este pueblo ni merece ni necesita una policía así. Será necesario abordar ese debate. Pedimos a los responsables de esa salvaje represión que asuman su propia responsabilidad. Esta no es la aportación que debe hacerse al proceso.

Y nos hablan sin mucha vergüenza de la irreversibilidad del proceso. ¡Incluso lo exigen! Para hacerlo irreversible hay que actuar con mucha responsabilidad, es preciso tomar decisiones políticas valientes y profundas.

¿Y no se están dando pasos, como la decisión del Gobierno español sobre Iñaki de Juana?

Lo que han hecho con Iñaki y, en general, lo que están haciendo con los presos políticos vascos puede resumirse en una palabra: chantaje. Como hemos dicho antes, el Gobierno español ha entendido mal el proceso. Su objetivo ha sido empujar a ETA a una negociación técnica y las cosas le han salido mal. Ha querido utilizar a los presos como moneda de cambio en la negociación con ETA. Así interpretamos las sentencias contra Iñaki, la creación de la doctrina Parot y tantas medidas de excepción.

Pero la lucha popular ha conseguido traer a Iñaki a Euskal Herria. Y la lucha de todos logrará cambiar su política hacia el Colectivo de Presos.

En cambio, por parte del Gobierno se ha tratado de un gesto que se han visto obligados a hacer ante una situación creada por ellos mismos. Un gesto que ha llegado tarde. E insistimos, un gesto que se han visto obligados a realizar. No debemos olvidar (aunque lo estén ocultando) que han condenado a Iñaki por escribir dos artículos de prensa, ¿y cómo? El ex ministro de Justicia español dijo bien claro que construirían pruebas para que Iñaki fuese condenado. Y sabemos bien que contra los luchadores vascos vale todo. Que se inventan pruebas en las comisarías o en la Audiencia Nacional española. Y así es. Esas medidas se enmarcan en una situación represiva de excepción impuesta al Colectivo. Así que, ¿dónde está el gesto? Ahora llaman gesto a la necesidad de hacer algo provocado por una decisión tomada con anterioridad.

¿Y qué opinan del nuevo ministro de Justicia español?

Nosotros no entramos a juzgar a una persona. Pero sí a juzgar las actuaciones propias de su responsabilidad. Y lo cierto es que las últimas declaraciones nos han dejado de piedra. El actual ministro parece cortado por el mismo patrón. Ya se verá. Pero insistir en la ilegalización de Batasuna, empecinarse en la persecución político-judicial contra la izquierda abertzale de cara a las elecciones no es un buen síntoma. Su actuación se sitúa en una estrategia de Estado y así interpretaremos todas sus iniciativas.

En Anoeta se destacaron dos carriles: uno que correspondía a partidos y agentes; y otro entre el Gobierno español y ETA. ¿ETA ha querido inmiscuirse en el «otro» carril? (algunos, como el PSOE o el PNV, han manifestado que ETA ha obstaculizado el acuerdo político).

Por supuesto que no. ETA no quiere entrar en responsabilidades que no le competen. El PSOE y el PNV utilizan como excusa esa acusación. Con la intención, a fin de cuentas, de eludir el debate sobre los contenidos políticos que deben clarificarse en el proceso. Es decir, para no responder a las claves políticas que nos llevarán a la solución. Pero lo propuesto en Anoeta es un esquema negociador que el pueblo ha asumido ya como propio, ese debate está ya superado.

Cuando se acusa a ETA de inmiscuirse, deberíamos acudir a la memoria histórica. No debemos olvidar que el actual marco político es resultado de un proceso de transición impuesto a Euskal Herria. ¿Y cómo? Con la implicación del Ejército español, y con la complaciente aceptación y apoyo de quienes formaron el bloque de la reforma.

Mantienen ese marco antidemocrático impuesto por la fuerza con el tutelaje de la Guardia Civil y de la legalidad española. La opresión política, la económica, la cultural y la militar de Euskal Herria persisten. ¡Eso es el `tutelaje'!

¿Y cómo llevar al PSOE a asumir ese contenido político? En apariencia, el PSOE prefiere hablar sólo de proceso de paz (primero la paz y luego ya veremos, o algo parecido).

Hasta ahora, el PSOE y el PNV han eludido ese debate, y para ello han utilizado todos sus medios. Han usado sus instrumentos represivos para debilitar la posición de la izquierda abertzale de cara al acuerdo político, han obstaculizado la negociación política y han estado ofreciendo salidas falsas a la izquierda abertzale.

Es esa visión y esa actuación la que ha llevado al proceso a la situación actual de bloqueo, porque están desvirtuando el sentido del proceso escondiendo el contenido político. Ese es el punto de vista que hay que superar, porque hemos visto que esa dinámica no hace sino alimentar el enfrentamiento. Y abordar ese contenido político debe permitir abrir una nueva dinámica, hacer posible un proceso de resolución del conflicto. Por ejemplo, sería significativo preguntarnos dónde están los socialistas vascos.

Se han referido al PNV. ¿Cómo valoran las reacciones suscitadas en el seno de este partido por la alusión en el último comunicado al «PNV de Imaz»?

Nosotros vemos que el PNV comparte la estrategia del Gobierno español. Imaz o Urkullu a veces han asumido la función de portavoces de los mensajes de La Moncloa, haciendo labor de vanguardia cuando ha sido necesario. Pero también somos conscientes de que dentro del PNV hay actitudes diferentes. Están quedando de manifiesto y eso es bueno para Euskal Herria.

Por eso decimos que el PNV de Imaz, también de cara a la negociación política, ha actuado con la misma estrategia de intentar realizar un nuevo fraude a Euskal Herria. Otro tanto en cuanto a la estrategia represiva, el PNV ha puesto a la Policía Autonómica española al servicio de la estrategia marcada por el Gobierno español. El PSOE y el PNV, cada uno según su función, han actuado con idéntica estrategia y posición política a lo largo del proceso. En los despachos de Ferraz y Sabin Etxea escriben una única estrategia, Rubalcaba en un lado e Imaz en el otro.

Tras esa unidad hay intereses muy grandes, los intereses económicos del PSOE y del PNV, proyectos económicos gigantescos que unen a ambos. Basta con ver cómo llegan a acuerdos en proyectos como el del TAV, impuesto y destructivo, o cómo se dan apoyo mutuamente en los presupuestos de Vascongadas y del Estado español. Entre medio hay mucha corrupción, lo conocemos bien. Detrás están sus coincidencias en torno al modelo de Estado español.

Es ciertamente vergonzosa, por otra parte, la polémica abierta en el seno del PNV en la disputa por las Juntas Generales. Pero la cuestión no radica ahí. ¿Quién no se ha preguntado cómo es posible tener tanto dinero y bienes? ¿De dónde? ¿Cómo? Muchas preguntas y pocas respuestas. Huele a podrido en el PNV. Han recogido los frutos de muchos años de gestión, sobre todo para llenarse los bolsillos. Siguen realizando una política repleta de corrupción, dando la espalda a las necesidades de Euskal Herria y a los intereses de los ciudadanos, sin desarrollar ninguna política po- pular.

Sobre el acuerdo político y la propuesta de la izquierda abertzale

¿Pero tendrá algo que decir ETA sobre el acuerdo político que se quiere alcanzar?

No, si ese diálogo político se da en condiciones democráticas. No, si no se ponen límites a ninguna opción política. No, si se dan las condiciones para que todos los ciudadanos podamos desarrollar en igualdad de condiciones la defensa y lucha de nuestro proyecto político. Pero hoy no ocurre así.

Lo que nosotros vemos es que para participar en esos diálogos políticos se ponen límites a Batasuna, que se niega a la izquierda abertzale el poder participar en igualdad de oportunidades en las negociaciones políticas. La mantienen en situación de ilegalización, a lo largo del proceso han sido permanentes los ataques contra su actividad, acabamos de ver el espionaje político contra su equipo negociador. ¿Qué condiciones son ésas para llevar a cabo una negociación política?

Es el PSOE quien sustenta esa situación y el PNV quien la acepta. El PSOE y el PNV ponen condiciones al diálogo por una parte (pidiendo condenas y otras cosas), y complementan esas peticiones con los ataques de la ilegalización.

Decimos claramente que el marco jurídico-político futuro de Euskal Herria debe ser acordado entre los agentes sociales, políticos, sindicales. Para ello creemos que debe construirse un acuerdo político. Les animamos a que lo hagan. No entendemos por qué, tras tantos meses, aún no han alcanzado ese acuerdo político. Precisamente cuando es ése uno de los factores principales que puede desbloquear el proceso. Y lo decimos con toda claridad: el pro- ceso está bloqueado, sobre todo porque entre los partidos no han alcanzado un acuerdo político, porque el PSOE y el PNV ponen obstáculos a ese acuerdo.

¿Cómo valoran la propuesta presentada por la Comisión Negociadora de la Izquierda Abertzale? ¿Puede esa propuesta desatar los actuales nudos? ¿Tiene recorrido, en su opinión?

Sí, sería un paso hacia el desbloqueo. La entendemos como una propuesta para la negociación política y para el acuerdo político que debe posibilitar la resolución del conflicto. No es el proyecto que nosotros queremos para Euskal Herria, pero sí una propuesta para superar el conflicto. Desde ese punto de vista, creemos que es positiva: es un mínimo, pero abre el debate sobre el contenido que necesita ese acuerdo político.

Consideramos que la propuesta realizada por Batasuna aporta concreción, y pensamos que el resto de agentes debería realizar un esfuerzo similar, para que, a través de la negociación, sea posible ese acuerdo político.

Batasuna ha ofrecido una alternativa al conjunto de Euskal Herria, al pueblo. Al Estado francés reclamándole claramente una autonomía, y al Estado español pidiéndole que ponga los medios para superar la partición entre Nafarroa y Vascongadas y construir un marco único. Este es, en nuestra opinión, un elemento importante para superar el conflicto. Por eso vemos con buenos ojos la propuesta.

Pero Batasuna está denunciando permanentemente que ni el PSOE ni el PNV han respondido a la propuesta ni han marcado su posición...

Esa es la realidad. Ya hemos dicho que el bloqueo persiste porque el PSOE y el PNV mantienen una actitud de rechazo ante la posibilidad de lograr el acuerdo político. Mantener una actitud de rechazo ante el acuerdo político, al final, es responder con la negación al cambio político que necesita Euskal Herria y a la necesidad de crear un marco democrático. Y un proceso de resolución del conflicto no puede construirse desde la negación.

Sobre la actitud del estado francés y la propuesta de autonomía

En relación al proceso, ¿qué es exactamente lo que se le pide al Gobierno francés?

Euskal Herria, sin ningún reconocimiento político, sin instrumentos y poder institucional y permanentemente atacado, está condenada hoy a una muerte lenta. Ante esa situación, entendemos que la reivindicación de un marco autonómico para Euskal Herria, para garantizar su supervivencia en las bases que nos convierten en pueblo, es la reivindicación de un marco básico, para contar con los instrumentos de gobierno necesarios para poder vivir. Esto es lo que el pueblo pide al Estado francés.

Pedimos el reconocimiento y respeto de Euskal Herria. Solicitamos que acaben los violentos ataques contra nuestro pueblo. Pedimos que abandonen la colonización de nuestro pueblo.

¿Y cómo conseguiremos todo eso? Aglutinando a los sectores favorables a Euskal Herria alrededor de esa petición, activando la movilización y la lucha. Así lograremos arrastrar al Estado francés a que respete los derechos de Euskal Herria.

La propuesta que se ha socializado debe servir para abrir un nuevo ciclo. Esta lectura marca la apertura de una nueva fase en el camino hacia el reconocimiento de los derechos de Euskal Herria. Nosotros lo entendemos como una fase de lucha, una fase de lucha para proclamar las revindicaciones de los ciudadanos vascos ante el Estado francés.

Pero esa propuesta de autonomía no es nueva.

No, no lo es. Parece que hoy ha surgido la necesidad de poner sobre la mesa esa alternativa. Consideramos que, partiendo de la situación de los siete territorios de Euskal Herria, se presenta una propuesta para el conjunto del país. Eso es, a nuestro entender, lo que la izquierda abertzale acaba de presentar a la sociedad. Y, con toda humildad, decimos que nos hemos alegrado mucho. Porque las ganas y la necesidad de vivir de este pueblo también se demuestra en estas propuestas.

Es una reivindicación histórica en Euskal Herria. Lo más importante es hacer ver a la quinta potencia mundial que Euskal Herria debe vivir. Superando antiguas polémicas, se ha presentado a los ciudadanos de tres territorios de Euskal Herria una alternativa que permitirá el desarrollo de Lapurdi, Nafarroa Behera y Zuberoa. Eso es realmente lo importante. Y emplazar al Estado francés y conseguirlo es un trabajo arduo, es preciso luchar y tendremos que conseguirlo entre todos.

Pero, ¿por qué ahora? Hace bastantes años también IK presentó una propuesta a favor de la autonomía. Sin embargo, entonces no hubo acuerdo entre los abertzales y esa reivindicación no tuvo éxito.

Como ya hemos dicho, esa propuesta nos parece adecuada. En estos años se ha avanzado mucho, pero la negación que sufren los siete territorios vascos, Euskal Herria a fin de cuentas, sigue siendo una realidad. Bajo dos estados, y dos realidades. Pero aun siendo esto así, la izquierda abertzale ha sabido formular una única propuesta para toda Euskal Herria, que parte de dos realidades, que ofrece respuestas concretas, pero que tiene un solo objetivo en el tiempo y en los logros. Eso es lo que ha cambiado en estos años, en nuestra opinión.

No tenemos la menor duda de que todos los sectores abertzales y de izquierda de Ipar Euskal Herria impulsarán hoy esa reivindicación. Porque estamos seguros de que es un cambio de estatus que beneficiará a todo el país.

¿Ven posible que el Estado francés cambie su actitud hacia Euskal Herria?

Sin ninguna duda. Cada vez que los gobernantes franceses dicen que el «conflicto vasco» no existe en nuestro territorio manifiestan su desprecio hacia Euskal Herria. Y eso duele. Pero esos sinsentidos ya no engañan a la sociedad vasca, y tampoco al pueblo francés.

Pero vamos más allá. La sociedad vasca ya ha superado ese debate. Al Estado francés se le plantea una alternativa. Y eso es imparable. La determinación de la necesidad de un espacio de decisión y gestión o de marco autonómico que aglutine a los tres territorios es clara. ¡Euskal Herria avanza, avanzamos todos!

Creemos firmemente que, con la lucha de todos, sentirán la necesidad del cambio. Tenemos claro que el Estado francés no podrá seguir negando durante mucho tiempo la existencia de un conflicto, que tendrá que cambiar también su cerrazón hacia el reconocimiento de Euskal Herria, porque la reclamación de un marco político propio es cada vez más compartida en la sociedad vasca. Los gobernantes franceses no podrán eludir esa reivindicación.

La ley de partidos y la presentación de abertzale sozialisten batasuna

La Ley de Partidos, la cuestión de la ilegalización, sigue sin ser resuelta.

¿Ilegalización? No nos sentimos ilegales, aunque una legalidad extranjera que no aceptamos nos quiera hacer creer eso. No puede negarse, en todo caso, que la ilegalización reforzada por el poder español ha dificultado y endurecido la vida de muchas personas, al tiempo que refleja aún más claramente el rostro de la situación antidemocrática que vivimos.

Por otra parte, la ilegalización de amplios sectores muestra también el fracaso de los estados. Han intentado muchas veces asimilar y diluir en su legalidad el ansia de libertad de Euskal Herria. Los vascos no tenemos que buscar sitio en la legalidad española. A ellos les toca decidir cómo quieren tener a la sociedad vasca; si en un marco que camina hacia la recuperación total de todos sus derechos o en lucha para subsistir, es decir, en un enfrentamiento totalmente violento con las realidades española y francesa.

Así que la cuestión tiene una salida obvia. Hagamos camino desde la realidad actual, tendrán que dar pasos para democratizar la situación. Uno de esos pasos sería derogar la Ley de Partidos.

La principal noticia de estos últimos días ha sido la presentación de Abertzale Sozialisten Batasuna. ¿Cómo interpretan ese paso y la situación creada por el mismo?

Por encima de los obstáculos que surgen en el camino, la izquierda abertzale muestra que es capaz de dar pasos concretos y que actúa con la valentía, fuerza y responsabilidad acordes a lo que exige esta situación.

La izquierda abertzale ha presentado en estos últimos meses una propuesta política para un acuerdo político que debe llevarnos a la superación del conflicto. Ahora, dando nuevos pasos, ha presentado un nuevo partido político. Ante esos pasos de la izquierda abertzale,, el Gobierno español responde con el rechazo y la negación, el PSOE y el PNV responden poniendo nuevas condiciones. Estos últimos días hemos visto cómo los portavoces del PSOE, o gente como Urkullu, dirigen nuevas peticiones a la izquierda abertzale. ¿Qué pasos darán ellos?

Al mismo tiempo, la presentación de ese partido refleja la fortaleza, vivacidad y frescura del proyecto político que defiende la izquierda abertzale.

¿Y si finalmente es ilegalizado y se impide a la izquierda abertzale participar en los comicios?

Si sucediera así, significaría que, una vez más, estamos ante una situación antidemocrática y que el Gobierno español hace oídos sordos a la firme reclamación que le hacen todos los agentes, excepto la derecha fascista, de derogar la Ley de Partidos.

Si el Gobierno español lleva a término el ataque contra el paso de la izquierda abertzale, si manifiesta de ese modo su falta de voluntad para resolver el conflicto, ETA lo tomaría muy en cuenta.

Euskadi Ta Askatasuna no puede imaginarse unas elecciones sin la izquierda abertzale. Celebrar unas elecciones no democráticas supondría apostar por alargar el conflicto. Esperamos que no se dé ese escenario. Porque, en una palabra, eso expresaría el fracaso del proceso, sería una decisión del Gobierno español contra el proceso.

¿Qué legitimidad tendrían esas elecciones? ¿Y cuál sería la responsabilidad del resto de partidos políticos? Porque es fácil hablar en contra de la Ley de Partidos pero aprovecharse de esa situación. Creemos que están haciendo justamente eso. Ese es el juego del PNV. Por no entrar al fondo del conflicto y por lograr unos pocos votos, está pidiendo que Batasuna no esté en las elecciones, de la mano de Azkuna y de sus acólito. Pero, ¿por qué? Simplemente, para poder seguir tranquilamente con su gestión-corrupción.

Reflexiones y polémicas suscitadas en torno a la lucha armada

En el Gudari Eguna de 2006 manifestaron lo siguiente: «Renovamos nuestro compromiso a luchar, con las armas en la mano, hasta lograr la independencia de Euskal Herria y el socialismo». La polémica suscitada por esas palabras fue enorme.

Si, en Euskal Herria la polémica salta con facilidad, cuando las cosas se dicen tal y como son.

Para empezar, quisimos ofrecer nuestro homenaje más sentido a todos los gudaris, y quisimos decir bien alto que lo- graremos un pueblo libre siguiendo su modélico ejemplo. Pero también quisimos proclamar otra cosa importante. Que la lucha es cosa de todos los días. Pretendimos decir que, se haga en el pasado o en el presente, la lucha es futuro. Porque estamos construyendo el futuro con la lucha.

Y eso es lo que manifestamos, que ETA seguirá luchando hasta conseguir sus objetivos fundacionales. No queremos abrir ningún debate. Hoy, y en las condiciones que vive nuestro pueblo, pensamos que siguen vigentes las razones para utilizar la lucha armada y mientras sea así seguiremos en ello. Una cosa es ofrecer un cese de las acciones, ya que entendemos esto también como un instrumento de nuestra lucha, porque entendemos que el enemigo o la otra parte también entra en una situación de «alto el fuego» o de distensión. Pero otra cosa bien distinta es reflexionar que practicar la lucha armada no es necesario. Esa situación la vemos lejana en las actuales condiciones. Eso podrá llegar cuando veamos que en Euskal Herria hay suficientes condiciones democráticas y suficientes garantías para mantener esa situación.

Entonces ETA se lo manifestaría abiertamente a Euskal Herria. Lamentablemente, es obvio que en Euskal Herria no vivimos esa situación, ya que la partición, la persecución cultural y la represión que padece nuestro pueblo es enorme.

Ultimamente se ha mencionado que en la izquierda abertzale han surgido contradicciones en torno a la lucha armada. ¿Cómo incide esa situación en la reflexión de ETA?

Esa situación no es nueva, en la izquierda abertzale sí hay personas que no están de acuerdo con la utilización del instrumento de la lucha armada, y eso, además de ser respetable, es enriquecedor. Porque no es, de ningún modo, la legitimidad de la lucha armada la que crea contradicciones. Tampoco se pone en duda que, para lograr nuestros objetivos, la lucha armada sea un instrumento político. Por ello, si hay adhesión con la línea general y consenso con los objetivos políticos, no vemos problema en que la izquierda abertzale trate internamente esos temas, es decir, en valorar y reflexionar sobre las acciones políticas llevadas a cabo por medio de la lucha armada, en hablar sobre las consecuencias que genera ese instrumento político.

¿Y qué responden a quienes dicen que ETA debe desaparecer o a quienes afirman que la lucha armada no tiene hoy sentido?

Si miramos a la historia reciente de este pueblo y a sus ansias de vivir, vemos que tras la petición de que ETA desaparezca se esconde un gran sinsentido. En Euskal Herria ha habido otras organizaciones que han practicado la lucha armada, e incluso si ETA desapareciera no desaparecerían las razones para lucha armada mientras persista la situación de opresión contra nuestro pueblo, y siempre habrá ciudadanos organizados dispuestos a tomar las armas, para garantizar la supervivencia de Euskal Herria, porque entienden que no hay otra opción para tener un país libre.

Sigue lendo...

sábado, 17 de marzo de 2007

Supermercados, direitos, e meio ambiente

CAMPAÑA ESTATAL: EN LA INICIATIVA, IMPULSADA POR PLATAFORMA RURAL, CONVERGEN COLECTIVOS ECOLOGISTAS Y DE AGRICULTORES

Supermercados? No, gracias: hay alternativas

Ferran García, coordinador de la campaña ‘No te comas el mundo’
La ‘revolución del supermercado’ afecta a todos los eslabones de un modelo alimentario injusto e insolidario. En abril se presenta una campaña estatal que denuncia la dictadura de las grandes superficies.
(JPG)
DÍA MUNDIAL SIN COMPRAS. Imagen de la acción del 24 de noviembre de 2006 por Ecologistas en Acción en la calle Preciados, una de las más comerciales de Madrid./ EeA

Asistimos actualmente a un empobrecimiento rural sin precedentes, agresiones ambientales en aumento, sistemas de producción y comercio de alimentos altamente insostenibles, y a una preocupante concentración de poder corporativo sobre el derecho básico de la alimentación. De todos los eslabones en que se basa la cadena agroalimentaria, resulta especialmente preocupante el creciente poder y condicionamiento que ejercen las grandes empresas de distribución alimentaria (GDA) sobre toda ella, especialmente sobre los productores y los consumidores.

El poder de la gran distribución
Los datos nos indican que cada vez más, las compras de alimentos por parte del consumidor final se concentran y organizan alrededor de la GDA. La GDA se está convirtiendo en la única puerta de acceso del consumidor a los alimentos y en la única puerta de los productores al consumidor. En el Estado español el 81% de la población compra sus alimentos en la GDA y cinco empresas y dos centrales de compras controlan el 75% de toda la distribución alimentaria.


En Europa, la cuota de mercado de las diez mayores empresas multinacionales de distribución, se sitúa ahora en más del 45%, más del doble que en 1987. Y se pronostica dentro de 10 o 15 años una concentración del 70-75% de la cuota de mercado. Los grupos empresariales de distribución representan el punto final de la cadena alimentaria, la ventana final y visible para los consumidores. Pero se trata solamente del escaparate final de la cadena alimentaria y, sin duda, la actual “revolución del supermercado” tiene efectos contundentes sobre todos los eslabones de la cadena, desde los productores de estos alimentos, que ven limitada su capacidad de venta (a quién venden y por cuánto), hasta los consumidores que, inmersos en un consumismo basado en unos falsos mitos, actuamos como sujetos de unos modelos alimentarios injustos e insostenibles, para nosotros mismos y para otras regiones, unos modelos que sólo aportan beneficios a estos agentes económicos.

Actualmente la GDA concentra el 60% del valor de beneficio monetario que genera toda la cadena agroalimentaria. Las grandes cadenas de distribución crean una mitología propia para incrementar sus ventas.

Mitos como que estos establecimientos ofrecen alimentos más baratos cuando en realidad, según datos oficiales, en muchos productos de media son mucho más caros que las tiendas tradicionales. Y la GDA es también la responsable de la desaparición de las producciones agrarias familiares. A su vez, cada día, desaparecen 11 tiendas tradicionales. Finalmente, la GDA promueve insistentemente la insostenibilidad ambiental. Tanto en lo referente a los modelos de producción intensivos e industrializados que demanda, como por el tipo y cantidad de alimento ofrecido no respetando los ciclos naturales de los mismos (alimentos de temporada) ni los diferentes costes ecológicos de cada uno de ellos. Su desembarco en los países empobrecidos no hace otra cosa que profundizar en la tremenda crisis rural que azota a estas regiones causando más hambre, pobreza y migración rural-urbana.

De esta preocupación y del trabajo que están llevando a cabo distintas organizaciones que defendemos los modelos basados en la soberanía alimentaria nace la necesidad de denunciar y cambiar esta situación. La campaña ‘Supermercados, no gracias’, ha sido impulsada por Plataforma Rural, pero pretende ser un espacio muy amplio. Tiene una clara vocación local-general, una especie de paraguas general donde se agrupan organizaciones que comparten la preocupación, las estrategias y alternativas.

Se están elaborando materiales de investigación y formación en distintos formatos, se están estableciendo alianzas y redes de trabajo, denuncia, lucha y sensibilización por el Estado español, la creación de una web con material educativo, noticias de actualidad, etc. que sea una buena herramienta de trabajo y difusión, trabajar activamente en las alternativas existentes a los supermercados y dedicar esfuerzo en las que todavía están por concretar.


Ecologistas en Acción


ISIDRO JIMÉNEZ (EEA)


Como parte de la campaña contra las grandes superficies, Ecologistas en Acción está trabajando diferentes líneas a través de sus grupos en todo el Estado. Por un lado, la labor de difusión, a través de un informe sobre los ocho mitos básicos a la hora de elegir las grandes superficies. También un conjunto de exposiciones de carteles que abordan de forma gráfica e imaginativa las repercusiones sociales y ambientales de este tipo de establecimientos. Además, se organizan proyecciones del documental de 60 minutos Gran Superficie, elaborado por ConsumeHastaMorir, que hace un recorrido por aspectos clave del consumo, como la publicidad, la educación en valores consumistas o la presión del canon de belleza. La campaña llegará a un momento clave a finales de noviembre con el evento internacional del Día Sin Compras.


Campaña ‘No te comas el mundo’


FERRAN GARCÍA


Voy al supermercado y compro salmón congelado. En el restaurante pido pechugas de pollo. Es San Valentín y regalo rosas rojas. En la pescadería compro medio kilo de gambas. Sin darnos cuenta, comprando esos alimentos hemos dado la vuelta al mundo. Salmones chilenos, pollos brasileños, rosas colombianas, gambas tailandesas... cada vez con mayor frecuencia nuestra cesta alimentaria se basa en productos de importación. Pero para que existan importaciones necesitamos producciones para exportación. Y este hecho, los monocultivos para exportación de países empobrecidos hasta nuestros estómagos, no es gratuito. Tiene consecuencias dramáticas para las sociedades rurales y el medio ambiente de todo el planeta.

Literalmente, y cada vez con mas voracidad, nos estamos comiendo el mundo. Ese es el leit motiv de la campaña con el mismo nombre: establecer el enlace entre una soja brasileña y la muerte de decenas de campesinos expropiados de sus tierras, entre un filete de perca y la pobreza más absoluta a las aguas del lago Victoria, en África. Los monocultivos exportadores son una fuente de pobreza, hambre y erosión ambiental. Se nos venden como motor de desarrollo para las regiones pobres cuando en realidad son uno de sus principales problemas. Quien condiciona más intensamente esta orientación son los llamados ‘supermercados’. A la hora de luchar contra este modelo, lo que sobra, lamentablemente, son motivos. Más que Monsantos, Nestlés o Cargills, quien realmente marca el qué se produce, cómo, cuándo, quién, a qué precio y para quién, son los ‘Carrefoures’. El poder corporativo de estas empresas es tan enorme que se han convertido en el principal objetivo de denuncia, crítica y sensibilización de la campaña, así como de buscar y mostrar las alternativas a los mismos.

Tirado de diagonal, periódico quincenal de informaçom crítica

Sigue lendo...

viernes, 2 de marzo de 2007

Democracia? Onde? - A Liga Veciñal polo Voto Útil=Voto Nulo en Redondela

Publicamos o manifesto da liga veciñal polo voto útil = voto nulo de Redondela, botada para adiante por un/has cidadás que protestan pola farsa de democracia que tanto lles gusta aos nosos "representantes" (e por algo será que lles gusta só a eles...).


VECIÑAS E VECIÑOS DE REDONDELA:

Se estades fartos do funcionamento do concello e de que todos fagan o mesmo, a LIGA VECIÑAL POLO VOTO ÚTIL proponche unha medida excepcional para as próximas elecións municipais.
A LIGA VECIÑAL POLO VOTO ÚTIL non che pide que votes a este ou aqueloutro partido, non che pide que votes a unha determinada Plataforma, non che pide nada para ela nin para quen a compón, senón que expreses o teu descontento con todos os que non te defenderon ata agora, mediante o Voto Nulo cuantificable, nunha papeleta na que se farán constar as razóns polas que non votas a ningún deles.

¿POR QUE VOTO NULO?

Queremos que os nosos votos valan para algo!
Se escollesemos este ou aquel político, tal vez elixisemos un ovo san para colocar na cesta dos ovos podres. Pero todos sabemos que un san no medio dos podres, apodrece...O problema non é que algúns políticos sexan podres, senón que a maioria ten costumes apodrecidas. Uns protexen aos outros. A historia recente do País está chea de anécdotas desa clase. Por iso, co voto nulo queremos dicir que estamos contra a podredume e non contra este ou aquel político podre.

ENTÓN, ¿POR QUÉ VOTAR NULO?

Se estás contra a pena de morte (é un exemplo), non ten sentido que elixas entre que diversos tipos de instrumentos son menos crueis para matar a alguén. Se estás contra que te aten polo pescozo, non aceptarás escoller quen vai asegurar mellor a corda, senón o acabar co costume de poñernos a corda no pescozo.
Non estamos contra este ou aquel político: ¡estamos contra o sistema político que permite estas cousas! O actual Sistema Político é un perpetuador da corrupción, do nepotismo e da impunidade. Os partidos teñen a reserva da representación e escollen (e mal) aos poderemos votar. E só podemos votar aos que escolleron previamente, entre eles, sen contar connosco. Unha vez eleitos, ¿quen os tira de alí se son corruptos ou, como fixeron en Redondela, si fan o contrario do que nos prometeron nas campañas electorais? ¡Só eles mesmos! Claro que a xente pode presionar. Mais se eles non quixeran, nada dariamos feito. O Sistema Político está podre, e haberá que cambiar moitas cousas para vivir realmente nunha sociedade democrática e realmente libre. O actual Sistema é o culpable de permitir tantas e tantas podredumes como a que propicia o urbanismo salvaxe que pretende acabar co noso País se nós non acabamos antes con él. O actual Sistema Político, aínda que de cando en vez permite que os “demasiado evidentes” vaian ao cárcere, absorve e apodrece todo o que toca.

¿VOTAR NULO RESOLVE?

Non, mais xa é un comezo. É un recado claro de que non nos chega só co momento das elecións, que queremos fiscalizar, que queremos voto optativo, que queremos o fin da impunidade, que queremos poder tirar da poltrona a quen nos enganou, que queremos ser consultados cando se dirimen as nosas normas e as infraestructuras que van afectar ás nosas vidas, que queremos partidos responsables e non vagos, que queremos poder elixir candidatos independentes dos partidos, que queremos ser cidadáns e non súbditos, que non queremos que se viva a política como unha carreira profesional, a onde van parar, por certo, todo tipo de parásitos sociais sen oficio nin beneficio. O Voto Nulo é só un recado. É só un comezo. Maís xa é algunha cousa. É o comezo dunha toma de consciencia.

¡VOTO NULO! VOTO ÚTIL!

Queremos que os nosos votos sexan útis. E non utilizados por este ou aquel outro candidato para “arrombar” a súa vida e a vida dos seus compadres. Útil para dicir que non concordamos nin un minuto máis con tanta impunidade, tanto roubo e tanta podredume, e que tamén QUEREMOS UNHA REFORMA POLÍTICA!!! Para que as listas sexan abertas, os candidatos revocables e non impunes, e que no interior dos partidos exista verdadeira democracia.



A papeleta que se fará chegar aos veciños proximamente, moi probablemente, no lugar dos nomes dos candidatos, terá este ou parecido enunciado:

EU VOU VOTAR NULO,
¿QUERES SABER POR QUÉ?

n 1º- Porque a institución municipal non funciona.
n 2º- Porque os partidos nos desilusionan e ignoran o que quere o pobo.
n 3º- Para que non fagan trapicheos que non anunciaron nas campañas electorais.
n 4º- Pola inxustificada profesionalización (e carísima) dos distintos líderes.
n 5º- Pola falta de democracia interna no interior dos partidos.
n 6º- Porque sempre repiten os mesmos nos primeiros postos das listas.
n 7º- Por ocultarnos cousas que van contra os intereses xerais do pobo.
n 8º- Polo incumprimento sistemático das promesas electorais.
n 9º- Por copiarse os comportamentos e resultar todos idénticos.
n 10º- Porque os mandatos públicos deben límitarse a un máximo de oito anos.
n 11º- Para impedir máis urbanismo especulativo.
n 12º- Para que respecten e preserven o noso patrimonio histórico.
n 13º- Para que respecten e preserven a natureza.
n 14º- Porque o traballo municipal non pode ser parcheo e bacheo durante tres anos e inauguracións no último.
n 15º- Para que non poñan os servizos municipais en mans privadas.
n 16º- Para que non haxa un uso clientelar e partidista dos fondos e medios públicos.
n 17º- Para evitar o beneficio persoal no manexo dos medios e fondos públicos.
n 18º- Para evitar que che vendan favores cando deben darche servizos.
n 19º- Para evitar que persoas non elixidas mangoneen no concello.
n 20º- Polo contacto permanente dos cargos públicos ca cidadanía, e non só para pedirnos o voto: queremos participar nas decisións.
n 21º- Pola fiscalización constante dos actos dos políticos, por unha democracia participativa.
n 22º- Por listas abertas para á elección dos nosos representantes municipais.
n 23º- Porque a política debe ser entendida como un servizo social e non como unha profesión.ou unha renda vitalicia.
n 24º- Porque, a pesar de eles e sen eles, outra democracia é posible.

Sigue lendo...

viernes, 2 de febrero de 2007

VIGILANTES

Publicamos un artigo tirado do Indymedia no que fala sobre un tema moi de actualidade : os seguratas. De feito, o tema de incluír nas protestas polas bibliotecas na USC as reivindicacións destes chamados "traballadores" da seguridade é o que fai que moita xente fique na casa. No artigo explícase a postura de toda esa xente (na que me inclúo) mira con recelo as citadas mobilizacións.

Ninguém, desde um sindicalismo de classe minimamente sério, que ainda existe, tem a menor dúvida a respeito de que guardas civis, antidistúrbios e polícias nom som trabalhadores. Realmente, a prática colocou frente a frente uns e outros em multidom de ocasions e impujo o elementar sentido comum que assegura que o exercício da repressom, mesmo que seja cumprindo o movimento articular final dumha longa cadeia de mando que parte dumha Delegaçom do Governo, nom é um trabalho, e quem cobram por realizar esta funçom nom som trabalhadores. Som repressores.

De facto, e como prova, os próprios guardas civis, antidistúrbios e polícias som conscientes da realidade e, além do que imponhem os seus regulamentos internos, nom se organizam nunca como tais nos chamados sindicatos de classe nem demandam o apoio de outros sectores sociais quando se encontram em conflito profissional com o Estado que os emprega: optam por defender os seus interesses à margem, criando as suas próprias e exclusivas associaçons corporativas.

Frente a esta verdade elementar alguns argumentam –se calhar, embargados por um falso paternalismo ou por sentimentos de compasiom cristá- que guardas civis, antidistúrbios e polícias procedem em muitos casos das classes populares galegas, que falam habitualmente a nossa língua nos vestiários, que “nom todos som iguais” (sic) e que, certamente, também som “vítimas”, porquanto a sua própria eleiçom pessoal está determinada, em última instáncia, por umha específica estrutura sócio-económica dependente e pola alienaçom que esta produz na populaçom que se encontra sob ela. Disgraçadamente, estas consideraçons nom solucionam nada nem desmintem a anterior argumentaçom: o poder recrutou sempre os seus mamporreiros entre os sectores mais depauperados do povo e isso nom libera aqueles –os mamporreiros- da sua condiçom, por muito compreensíveis que sejam dum ponto de olhada puramente humano determinadas situaçons. Devemos tirar-nos as vendas dos olhos e os paternalismos da cabeça: a procedência de classe nom é um passaporte que libere ninguém das suas responsabilidades nem um lábel de ingenuidade eterna: quem é e age como agente da repressom contra os seus, vir donde vir, falar o que falar, nom é um trabalhador e nom pode ser admitido como tal.

Se todo o anterior parece medianamente evidente para um amplo sector do que alguns chamam candidamente “antagonismo”, semelha que as cousas se nos complicam, ou polo menos se nos distorcionam, quando de que falamos é de carcereiros e vigilantes privados. Deixaremos os primeiros para outra ocasiom e esqueceremos que o “produto” da sua “força de trabalho” é o controlo, a contençom e a violência aplicada de modo preciso sobre quem, procedendo também do povo, preferírom em muitos casos optar por resistir politicamente, desrespeitar o tótem da propriedade privada ou, simplesmente, consumir e comercializar substáncias proibidas como via de escape ou fonte de recursos.

Falemos pois dos segundos –dos vigilantes- que, aliás, estám “de moda” em Compostela trás a decisom da Reitoria da USC de recurtar gastos reduzindo o quadro de pessoal de Prosegur que opera na instituiçom e sem tocar, evidentemente, os salários, privilégios e prevendas dos seus responsáveis e da larga coorte de zánganos e parasitos que medra ao seu redor.

CIG ¿e CUT? apresárom-se a saír em defesa dos “trabalhadores”, equiparando o seu serviço ao de jardineiros, técnicos de mantença e limpadores e agitando a insegurança que, paradoxalmente, sintem agora eles e as suas famílias ante a perspectiva do desemprego. Embora, algo renge fortemente na equiparaçom: se é certo que som trabalhadores, qual é o bem ou o serviço que eles “produzem”? Responderá-se-nos: “produzem serviços: segurança para todos e protecçom dos bens materiais públicos e privados”. De facto, isto é o que respondem os próprios interpelados pola política de recurtes de Senén Barro e o que o reitor argumenta para contratar Prosegur na USC.

Contodo, isto nom deixa de ser umha falsidade. Se destripamos um pouco o mundo real, olhamos que a afirmaçom nom se sostém: a “segurança” nom é, neste caso, um serviço social, mas apenas a defesa activa, ou habitualmente passiva –coerçom através da mera presença-, dum determinado estado de cousas que se pretende fazer passar por legítimo e socialmente necessário. Neste caso, é na USC, mas também poderia ser num área comercial, um edifício institucional, umha estaçom de trem, umha escola ou um centro de produçom. Em todos os casos, os vigilantes, sintam-se como se sintam no seu imaginário pessoal de autolegitimaçom, jogam o papel de presença fáctica do poder e elemento intimidatório frente a reais ou potenciais transgressores da ordem estabelecida nos espaços que “protegem”: o ingresso em manifestaçom de trabalhadores precarizados da administraçom autonómica num edifício oficial, o protesto organizado dos usuários de Renfe polos incumprimentos da empresa, ou a tentativa dum piquete informativo de entrar num centro comercial, encontrarám sempre à sua frente os vigilantes, como barreira de contençom, como advertência intimidatória ou como exercício brutal e legítimo da violência.

Longe destes exemplos mais espectaculares e, neste momento, inusuais, que citamos, está a pedagogia social que transmite o poder através da crescente presença diária do vigilante por toda a parte: a ideia subliminal e antidemocrática de que o espaço público nom pode ser gerido livremente polos cidadáns e as cidadás; de que é um espaço adverso, inçado de ameaças e perigos para os indivíduos e que, portanto, o poder, como representante legítimo de todas e todos nós, deve intervir decisivamente através da administraçom do controlo e a violência, para salvaguardar uns indivíduos de outros e dos perigos que a todos ajejam. Simultaneamente, obtém uns ganhos multimilionários....

A vigiláncia privada é, hoje, graças à construçom mediática e policial da paranóia da “insegurança cidadá”, um dos sectores económicos em expansom da economia. Os vigilantes nom cumprem um serviço social, mas velam pola propriedade privada e, especialmente, pola sustentabilidade da ordem tal e como está estabelecida esvaziando o Estado dum outro “serviço”. Trabalhadores em conflito, ciganos, toxicómanos, estudantes protestatários, jovens rebeldes, indivíduos suspeitos, emigrantes, etc. podem falar mais e melhor do que ninguém sobre a “funçom social” dos vigilantes.

Os empregados de Prosegur na USC apesar de “trabalharem” num contexto de relativa calmaria social, destacárom-se quando pudérom faze-lo como ferozes defensores do státus quo dominante na empresa à que emprestam os seus “serviços”: abrírom cabeças no seu dia, especializárom-se também na repressom de liberdades públicas nos cámpus da USC, agírom como soprons do patronato, a Polícia espanhola e a municipal, como ordena o regulamento legal polo que se regem, etc. Mais de umha vez, eles, que agora se sintem “inseguros” e agitam umha imaginada condiçom de classe –diferenciemos procedência e condiçom!- enquanto demandam solidariedade dessa selva que denominam “comunidade universitária”, colocárom-se precisamente à nossa frente, agredírom-nos, agírom como chivatos, etc. Certo: cumpriam funçons encomendadas, mas os antidistúrbios que enviárom ao hospital dezenas de operários vigueses no passado 8 de Maio encontravam-se na mesma situaçom.

A inóqua imagem tranquilidade que oferecem uns senhores uniformados a passeiar prazidamente de carro amarelo todo o dia é fruto dumha situaçom transitória de calmaria social, onde os estudantes nom reivindicam e os trabalhadores nom se movem, mas nom se corresponde nem com o “historial”, nem com as funçons atribuidas, nem com a prática potencial. Poderiamos considerar “normal”, “sam”, “respeitável” ou “digno” àquel que, revestido com um uniforme azul, um casco a prova de golpes e a garantia de impunidade que achega umha bandeira espanhola oficial cosida num dos seus deltoides, ganha o pam disolvendo manifestaçons, abrindo cabeças ou disparando pelotas de goma? Evidentemente, nom, embora o víssemos brincar à paisana umha manhá de domingo com as suas crianças.

Com os vigilantes ocorre o mesmo: nom som trabalhadores, som repressores!
Cada pau que agüente a sua vela.


Sr. Martínez Lirón
Tirado do Indymedia Galiza

Sigue lendo...

jueves, 25 de enero de 2007

Militares civiles o cómo terminar con las libertades

El sábado 20 de Enero de 2007 se han juntado, según la Asociación Unificada de Guardias Civiles (AUGC), unos 13.000 guardias civiles en una manifestación convocada en Madrid. Reclaman que se respeten sus derechos de civiles.

Hasta aquí podría parecer normal. Sin embargo, y como sucede con los cuerpos de seguridad del estado, esta gente NO son civiles. NO tienen derecho a sindicarse y están sometidos a la justicia militar por encima de la ordinaria. Por supuesto, el derecho de reunión está restringido.
No obstante, parece que el estado no tiene ningún problema en permitir una manifestación de militares en medio de la capital del país. ¿Hay alguna duda de que fueran en realidad guardias civiles? Pues más bien no, ya que 3000 de ellos iban de uniforme. EL COLMO.

Se notan a la legua los intereses del gobierno. Primero deja manifestarse a los GC. Después vendrá el ejército al completo, y finalmente tendremos que ser los civiles los que nos manifestemos para que esta gente no sean civiles también, ya que algo así supondría un nuevo orden de clases: el "ciudadano militar" y el "ciudadano a secas" que es un cobarde y no quiere matar en nombre del capital.

¿Por qué desautorizan cientos de manifestaciones y permiten una que a todas luces y sonido es ILEGAL? Pues simplemente porque el ciudadano medio ya no tiene derechos. Nos los están quitando, y restringiendo las libertades progresivamente para otorgárselas a los militares.

Lo más increíble es que uno de los cuerpos armados más represores de la historia reclame ahora sus derechos democráticos. Los mismos derechos que se dedica a destrozar diariamente mediante torturas y atentados contra la dignidad humana. Eso tiene un nombre: hipocresía. Habrá que tener cuidado, pues de conseguir el derecho a sindicarse, se convertiría en un sindicato del crimen que ríase usted de Al Capone y sus muchachos..

Sigue lendo...

lunes, 25 de diciembre de 2006

Por mor das protestas por unha vivenda digna...

"Si eres una pensionista víctima del mobbing inmobiliario
Si no sabes cómo pagar el aumento de alquiler
Si la hipoteca de tu piso te hace imposible llegar a fin de mes
Si tienes 25 años y no puedes irte de casa de tus padres
Si estás bajo amenaza de desahucio por la presión inmobiliaria
Si te desalojan y condenan por okupar un espacio
Si te amenazan, te agreden, te precarizan la vida para tener una casa
Si hace tiempo que piensas que tener una casa donde vivir es un lujo para privilegiados...

Si ya no reconoces tu ciudad porque sólo hay oficinas y centros comerciales y museos muy modernos
Si ya no recuerdas que calle significa sitio donde pasear y plaza lugar donde encontrarse
Si el centro de tu ciudad se ha convertido en un parque temático pasto de turistas cámara en ristre
Si la Administración te comunica tu próxima expropiación debido a un plan urbanístico del que nada sabes, nada puedes decir
Si vives en una ciudad saturada, cara, clonada, sobre la que no puedes opinar, en la que no puedes construir, decidir, ni usar nada sin pagar
Si hace tiempo que piensas que una ciudad es simplemente un sitio hostil donde trabajar, dormir, consumir...

Si te pasa una de estas cosas o varias a la vez, entonces es que sufres de violencia inmobiliaria y urbanística."



Estoupou a revolución...


A especulación inmobiliaria, promovida polos políticos que nos gobernan, impide o exercicio do dereito a unha vivenda digna (recollido no art.47 da Consitución do 1978). Bancos, constructoras, inmobiliarias, partidos políticos e ETTs están enriquecéndose con este cada vez máis abafante recurto de dereitos derivado da precarización da vida á que se nos somete para enriquecimento duns poucos. O Estado, da man dos partidos que o controlan, contribúe a esta práctica poñéndose á disposición dos delincuentes (porque son os que teñen os cartos, os que mandan), unha evidencia máis de quén ostenta realmente o poder na democracia(?) representativa(?) capitalista(!). Iso chámase violencia estructural.

Estamos gobernados por criminais e os seus encubridores.

E cando a situación comeza a desestabilizarse pola indignación xeral (e tamén por outras causas coma enfrontamentos entre bandos de especuladores - chámanos "partidos"...) sacan o tema á luz e pretenden facer que exerza de chivo expiatorio. Coma aconteceu en Marbella. Iso só é a punta do iceberg, todo o estado está así. Na Galiza sabemos ben diso.


A sacrosanta propiedade privada é o eixo fundamental da maquinaria capitalista. Este conceito, e sobre todo o escrupuloso respeito por este conceito, é o que permite o enriquecimento irracional duns poucos mentres outros non teñen nada. É un dogma que permite que unha situación tan absurda coma a que sigue pase como normal: casas sen xente, xente sen casas? (@s okupas resumírono moi ben). E o mesmo conceito de propiedade privada pretende (e consígueo en grande medida) alimentar os soños dunhas traballador@s precari@s que xa non se consideran unha clase, e cuxas vidas pretenden ser dirixidas a ter máis cousas, identificando iso como ideal de felicidade. Isto faise mediante a o aparello de control que conforma o espectáculo da publicidade e que contribúen a enriquecer os medios, que co seu "entretimento" realmente veñen a actuar coma plataformas publicitarias das empresas ás que representan (porque tamén hai "bandos" nas empresas; en realidade, na disputa entre bandos empresariais se basea a política institucional dos estados actuais) e de preservación dos intereses da clase dirixente. O que se presenta como entretimento é un medio opiáceo de perversa distorsión da realidade, que fai xurdir n@ "entretid@" a necesidade da adquisición de bens materiais nunha compulsiva e cotiá procura do modelo espectacular de vida, creando así a falsa ilusión de que vivir nun anuncio é posíbel. E na miña opinión, é debido a este mesmo espectáculo publicitario o incrustado que está este valor nas nosas cabezas posmodernas, e que existe tal rexeitamento social á okupación. Cando nunha sociedade pensante, analítica e crítica, sería o máis lóxico do mundo ("estasme dicindo que eu non teño posibilidade de pagarme unha vivenda e hai vivendas baleiras por aí sen que ninguén lles dea uso?!?!?!"). O conceito de propiedade privada comeza a ser absurdo cando hai xente que non ten onde vivir, e outra xente que lle sobran sitios onde vivir, pero só vive nun e ten os demáis coma "unha inversión a longo prazo". É dicir, cando o comercio prevalece sobre os dereitos.

Está é mais unha contradicción do capitalismo. Pero o mundo conquistado polo capital EEUUropeu está pragado de contradiccións deste tipo (xente obesa, xente con fame?; xente excesivamente medicalizada, xente sen medicación?; contaminación lumínica, xente sen luz?...) Esta contradicción intrínseca e estructural do capitalismo tardío empeza a recurtarnos dereitos cada vez a máis xente. O capitalismo expándese. E necesita máis combustíbel. E ese combustíbel son os dereitos das persoas, que pasan a ser un ben co que comerciar. Cada vez se vai ampliando máis o rango de persoas ás cais o sistema económico capitalista está disposto a sacrificar os seus dereitos en nome da liberdade de mercado. E estamos tan pechados nos conceptos, ten tal autoridade o dogma da propiedade privada (coma outros dogmas capitalistas comunmente aceptados), que xa non sabemos nin por que facemos o que facemos, nin cales deberían ser as nosas aspiracións. Acaso non tod@s queremos ter un sitio onde vivir, e comida, e medicamentos... Parece lóxico, non? Ante un problema tan gordo coma a precaria situación dun dereito fundamental como é o dereito á vivenda, por que lle temos medo a expropiar para o ben común? Adianto a miña resposta: porque aquí non goberna o pobo nin se goberna para o pobo e porque a propiedade privada é a base do mundo espectacular ao que nos fixeron aspirar.
Aquí goberna o capital, e goberna para os seus propios intereses: a acumulación e concentración da riqueza, parella á devastación dos dereitos da maioría. Entón o Estado queda deslexitimado porque as súas leis están para cubrirlle as costas ás operacións mercantís inmorais das empresas: é lexítimo desobedecer.

Proposta: okupar e liberar espazos, centros sociais, vivendas... que funcionen con outra dinámica. Coa dinámica da procura do ben común, da procura do ben para tod@s. Afastándose da competitividade. Con outra ética, centrada nas necesidades das persoas, na que todas as persoas vallan o mesmo. Ese é o embrión do cambio. "Construír unha nova sociedade no cascarón da vella", que di a outra... E mentres facemos todo isto, criticar aos violadores dos nosos dereitos, a quen tira rédito de esmagar a liberdade d@s demáis: as grandes empresas, as constructoras, as inmobiliarias, os bancos, as ETTs, e por suposto os partidos que lles fan o xogo e dan as costas ao pobo que din representar.

rebélense, por favor.

Sigue lendo...
A ria e nosa e non de REGANOSA