Mostrando entradas con la etiqueta audiovisual. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta audiovisual. Mostrar todas las entradas

lunes, 30 de julio de 2007

Dinero gratis - O taxista ful

Un taxista que no es taxista. Una vida que no es vida. Sin trabajo no eres nadie. Decide robar taxis y trabajar con ellos de noche. Después los deja en el mismo lugar donde los encontró. Será detenido. Querrá huir. Se hundirá en la soledad hasta que encuentre a un amigo.

La libertad empieza donde termina el miedo.

Dinero Gratis

¿Te atreverías a pensarlo? ¿Te atreverías a vivirlo? Contra el trabajo y la precariedad que poco a poco te comen por dentro. Vomita sobre este mundo. Con su amigo descubrirá un mundo hecho de mundos. Juntos. Es posible darse colectivamente dinero. Es posible vivir de otro modo. De pie. Mirando cara a cara el sol. Sin esperar nada. Agujereando la realidad una y otra vez. Sin descanso. Desesperadamente.

->Web del taxista ful<-

INVITACION

Dinero Gratis, dos palabras muy comunes, que puestas juntas chirrían como el deslizarse de un tenedor por la base de una sartén vacía.

Dinero Gratis, un grito de asco contra este mundo, reapropiación colectiva, reunión de amigos contra el chantaje del trabajo y del consumo, búsqueda incesante, contra la soledad, el dolor y el miedo, provocación insolente.

Nada que pedir a nadie.

Dinero Gratis no es una organización, no es un colectivo, no es una franquicia, no pertenece a nadie.

Intento de agujerear la realidad de una sociedad podrida.

A ello te invitamos.

Quien quiera que seas, donde quiera que estés.

A seguir experimentando y explorando nuevos modos y caminos entre las grietas de este asqueroso mundo.

Dinero Gratis ¿Te atreves a pensarlo?


:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

La especulación no es el problema pero el DINERO GRATIS sí es la solución.

Después de de la derrota experimentada por todos aquellos que quisimos atacar el cielo, el paisaje político social se ha alterado sustancialmente. Hemos entrado en una larga época de rebajas y no reconocerlo es lo que permite seguir como si nada hubiese cambiado, como si el horizonte emancipatorio siguiese allí delante nuestro esperándonos. En vez de luchar contra el capitalismo ahora tenemos que luchar contra la globalización y la especulación. Y, a la que nos descuidamos, el discurso crítico no va más allá del humanitarismo, de la reivindicación del Derecho... La victoria del enemigo ha consistido justamente en conseguir esto: desviar nuestra atención hacia lo que no es lo esencial. Enfrentándonos a la especulación, en concreto, hacemos como aquel que queriendo mirar la luna dirigía su mirada al dedo que la señalaba.

Denunciar la especulación o la corrupción es denunciar unos males que son consubstanciales al propio capitalismo desde sus inicios. El problema hoy no es la especulación - que como decimos siempre ha acompañado a la bestia - sino la monetarización generalizada que ha subsumido todos los ámbitos de la vida. Nuestra experimentación del mundo, nuestra forma de establecer relaciones sociales... todo es mediatizado crecientemente por el dinero. El orden monetario se afianza así gracias a la violencia de la propia moneda. Antes se recuperaban mediante la inflación los aumentos salariales que los trabajadores arrancaban con su lucha. Ahora la economía-casino parece producir y reproducir sola las ganancias del capital. Pero, a pesar de que el trabajo no ocupe una posición central, todo sigue pasando por el intercambio mercantil, por la relación monetaria como comprueban día a día los excluidos, los precarios que somos ya todos. Si tienes dinero estás dentro de la sociedad, si no lo tienes te pone fuera de ella. A la violencia de la moneda que significa exclusión y obligación al trabajo sólo se le puede oponer otra violencia. Porque el dinero funciona como un código, es decir, como un juego de diferencias: tener dinero/no tener dinero. El código es lo que organiza la realidad dándole su coherencia interna, permitiendo que funcione. La violencia que hace saltar este código porque no puede integrarla únicamente puede ser: dinero gratis. Dinero gratis es un grito que nada puede acallar. Pero no hay que confundirlo con una reivindicación. Cuando el dinero lo ha llenado todo porque poco a poco ha alcanzado los más recónditos territorios, no tiene sentido buscar un afuera libre no contaminado. Precisamente su propia omnipotencia es lo que debe girarse en su contra. La paradoja que lo arrincona no es pedir dinero gratis sino darnos dinero. Nos damos dinero gratis cada vez que utilizamos el dinero con una lógica que no es la del capital: cuando expropiamos las mercancías que deseamos, cuando conseguimos la gratuidad de los transportes, cuando okupamos casas... Nos damos dinero a nosotros mismos cuando imponemos el dinero gratis. Esta es la diferencia clave respecto a la renta incondicional que siempre nos será dada, que deberá negociarse, que deberá fijarse en su cuantía por especialistas. El dinero gratis no se argumenta aunque, evidentemente, nosotros sabemos perfectamente que llevamos siglos trabajando, poniendo nuestra fuerza e inteligencia al servicio de este modo de producción, y que ya sería posible conceder alguna forma de renta ligada al mero hecho de existir. El dinero gratis no juega con este posibilismo. No se trata de pedir lo imposible para conseguir lo posible. El dinero gratis se inscribe dentro de una estrategia de objetivos como uno de sus puntos esenciales. Por un lado, es una paradoja que erosiona el sentido común sobre el cual se asienta la economía y, en general el sistema todo. Por otro lado, es una práctica que puede ser impulsada y generalizada. El dinero gratis debe convertirse en un grito de guerra.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ESTA NOCHE HAY ECLIPSE DE SOL



Obra de teatro en tres actos en la que se analiza si es posible cambiar este mundo y también porqué nos cuesta tanto hacerlo.



Acto Primero.

Mi marido me ha pegado. Pero yo sé que "otro mundo es posible". En la empresa en que trabajo quieren hacer reducción de plantilla. Pero yo sé que "otro mundo es posible"... La lluvia ha decidido que no dejará de caer hasta que el mar sea dulce. La humedad de mi casa me sale por los oídos. Pero yo sé que "otro mundo es posible". Sí, efectivamente, "otro mundo es posible". Lo ha dicho la secretaria de la Federación de ONGs. Lo ha dicho el secretario general... de no me acuerdo qué partido. Por cierto, el partido de fútbol va a empezar dentro de nada. Lo dicen todas las personas serias y responsables. Intento pensar que "otro mundo es posible". Sí, es verdad. Yo puedo pensar que puede existir un mundo mejor que éste. Exactamente no sé qué significa la palabra mejor. Siempre he estado en esta cloaca. Espero que gane mi equipo para tener una pequeña ilusión. ¿Ilusión viene de iluso? Para cambiar este mundo me han dicho que es necesario tomar unas medidas concretas. Son éstas: globalizar los derechos sociales y laborales, fiscalizar los flujos especulativos de capital (creo que no voy a poder contener mi risa). Y, sobre todo: profundizar en la democracia representativa. ¿Iluso viene de ilusión o de fraude? Me recuerda el cuento de la lechera. Un día la Sra Sociedad se dijo a sí misma: democratizaré la economía y entonces podré poner la economía al servicio del hombre y entonces podré... pero el lobo (que era el Neoliberalismo) se la comió... Me parece que me he confundido de cuento. Ciertamente "otro mundo es posible" es una consigna bonita. Cuando la pronuncio poco a poco siento que mis mandíbulas se relajan. Me siento feliz y buena persona. Una gran paz invade todos mis huesos. Además, "otro mundo es posible" me lava la conciencia y puedo así seguir viviendo esta mierda de vida. "Otro mundo es posible" lava más blanco. Me gusta. Da sentido a mi vida. Las ONGs, los sindicatos (de clase) y los partidos políticos que viven gracias al dinero del Estado son especialistas en vender futuro. Yo creo en ellos porque tienen mucho futuro. Yo creo en todo lo que haga falta. Pero yo estoy solo y no quiero sentir que me muero poco a poco, que me muero poco a poco...



Acto segundo.

Un grito ha irrumpido en Barcelona: dinero gratis. En el reparto de los libros expropiados durante el reciente Reclaim the Streets, la música que nos hacía bailar era la del dinero gratis. En la pared de un banco cuyos cristales fueron rotos, una mano había escrito: dinero gratis. Ante la Bolsa cientos de manifestantes con dinero gratis en sus cuerpos afirmaron "nosotros somos la vida". Dinero gratis ha estado en la calle, en los periódicos e incluso en la televisión. Pero nadie ha hablado de él. ¿Se puede hablar del viento? El viento limpia el mundo de horizontes. Y con los horizontes se marcha tambi&ieacute;n el miedo. Entonces se puede ver que el dinero gratis no se opone a "otro mundo es posible": sencillamente lo desconstruye. Lo vacía de ingenuidad, le saca toda autocomplacencia. Pero, sobre todo, denuncia bien alto su función adormecedora. "Otro mundo es posible" es la canción de cuna que nos cantan los que desean que nada cambie: hay que negociar con la realidad, hay que ser constructivos... Hoy día no existe peor acusación que la de no ser constructivo. ¡Nos gustaría tanto ser positivos! ¡Nos gustaría tanto ser arrullados por estos estribillos! El desarrollo sostenible es la eterna primavera del capital. La ecología es su mala conciencia. El consenso democr´tico no es m´s que la censura cuando todo se puede decir... La única pregunta interesante es: ¿cuánto autoengaño necesito para soportar esta existencia miserable?
Desde la afirmación del dinero gratis la consigna "otro mundo es posible" se cambia en: "Este mundo no es el nuestro". Y el que se atreve a decir que "este mundo no es el nuestro" no volverá jamás a vivir tranquilo. Porque ya no podrá refugiarse en la cómoda defensa de una alternativa. Porque sabrá perfectamente que para criticar este mundo no se necesita ningún mundo de repuesto. El dinero gratis es un grito de guerra que cuando se pronuncia abre las encías y deja sabor de sangre. Ante él nos hallamos desnudos. Nuestros pensamientos se desnudan, nuestros sentimientos se desnudan. Y, entonces, sólo queda el asco. El asco ante la vida que llevo. El asco ante lo que yo soy. Y el querer vivir...



Acto tercero.

Pero vosotros ¿Quién sois?
Nosotros somos los desesperados.

¿Por qué estáis desesperados?
Porque ya no esperamos nada.

Es imposible no esperar nada.
Es verdad. Debemos esperar algo.

De una vez, decid ¿quién sois?
Nosotros somos y no somos. Ningún nombre es capaz de identificarnos.

Os creéis muy inteligentes escribiendo de modo que nadie os entiende. ¿Por qué mezcláis ideas políticas con imágenes poéticas?
Porque el lenguaje corriente no nos sirve. Las palabras trabajan para el poder. Hay que reinventar el lenguaje para poder afirmar que rechazamos absolutamente esta sociedad.

¿Sois utópicos?
Parece que no has entendido nada. Las utopías no nos interesan. Las utopías son hoy el falso motor de un falso movimiento.

¡Siempre lo encontráis todo mal!
Sí. Lo encontramos todo mal. Empezando por nosotros mismos. Estamos mal con nosotros mismos porque no encajamos en este mundo. Más exactamente. No queremos encajar, queremos hacernos incompatibles. La única alternativa que admitimos es esta: la realidad o nuestro querer vivir

¿Qué pretendéis entonces?
Restituir el orgullo de poder estar solos para así abrirnos a los demás.

¿Y qué tiene que ver todo esto con el dinero gratis?
Defendemos y necesitamos el dinero gratis porque no tenemos suficientes vidas para vivir todo lo que queremos vivir.


http://www.eldinerogratis.com

Sigue lendo...

jueves, 26 de julio de 2007

Quanta raiva...


(em keny-arkana.com, podedes baixar este vídeo subtitulado em diferentes línguas)

Dedicado a todas as companheiras anticapitalistas agredidas pola policia o 24 de julho em Compostela na manifestaçom convocada pola AMI.

Raiva é o que sentimos quando pateam os nossos sonhos...





(fotos de gzifoto.com)

O de Compostela no 24 de Julho foi sadismo... Nom tem outro nome. Que se saiba o que fam, que é o que mais lhes doe.

Ameijeiras demissom!!!
Difunde-o!!!

Campanha pola demissom de Ameijeiras do Movemento polos Direitos Civís:

"Desde a súa toma de posesión, O Sr. Ameijeiras non fai senón actuar en contra dos máis elementares principios democráticos, utilizando as forzas e corpos de seguridade do Estado en contra de todo tipo de movementos, mobilizacións e conflictos sociais.

Así, nos últimos meses temos asistido indignados ao uso inxustificado da violencia policial contra movementos sociais, sindicalistas, movementos políticos, ambientalistas, deportivos, organizacións xuvenís ou inmigrantes, en situacións diversas como a folga do metal en Vigo, as manifestacións de Atento na Coruña, ou recentemente o conflicto de Reganosa en Ferrol.

Os conflitos existentes -laborais, sociais, políticos, ecolóxicos, etc...- son o trasfondo real destas realidades, fronte os que o Delegado do Goberno optou sempre pola utilización da forza policial de forma inxustificada e nomeadamente pola criminalización de boa parte da sociedade galega, que non está disposta a se someter ao poder establecido..

A Delegación de Goberno español asumiu desde a partida un papel continuísta do recurte de liberdade e de dereitos propio do goberno do Partido Popular, mesmo chegando a superar nalgúns casos aquela triste herdanza. Entendemos que estes feitos son inaceptábeis desde unha perspectiva democrática e exixen a asunción de responsabilidades: é o momento de que Ameijeiras dimita e de que o pobo galego responda facéndolle saber á Delegación do Goberno que non estamos dispostos a aturar máis esta situación. "

tirado de Movemento polos Direitos Civís


+info sobre a repressom em:
ceivar.org
movemento polos direitos civís
PreSOS

Sigue lendo...

sábado, 7 de abril de 2007

O espectáculo devora à razom



Levo um tempo sem ver a TV, e talvez seja por isso, que agora cada vez que acendo a caixa que atonta, me escandalizo polo que vejo. Este é um ejemplo do tipo de contidos televisivos (que nom só anúncios estrictamente ditos, posto que hoje tudo é um anúncio) que me inducem essa indignaçom.

Na época de absoluto desenvolvimento do espectáculo, a contradicçom entra dentro das regras da lógica. Neste anúncio se está a vender um produto cuestionando o feito de que ao comprar esse produto vaias ti a poseer essa mercadoria, e nom ao revés: que essa mercadoria te posúa a ti. O enunciado tem um profundo contido anticonsumista, mentres que ao mesmo tempo, e sem aparente contradicçom, a mensagem que se transmite claramente é: CONSUME, compra este carro. É como saber que estás em Matrix e seguir em Matrix, facendo dessa certeza "algo bonito no que pensar", umha enteléquia com a que adornar a mais borreguil e banal conceiçom da estética. Isto supom umha desconexom entre raçom e acçom, supom a superaçom absoluta da ética, supom um ataque semiótico na raiz do qual remata o individuo e a possibilidadede de emancipaçom. Supom a ridiculizaçom da raçom, da ética, e da súa irmá colectiva, a política. Apréciam-se as palavras de Júlio Cortázar tam só coma algo belo, "algo filosófico" - como se dizia nalgúm foro - , umha chapa mais que ponher à nossa baleira personalidade (que podemos adquirir polo preço de..., pagando comodamente a praços). Um distintivo mais da nosa personalidade configurada polas mercadorias das que fazemos ostentaçom pública.

Como di Santiago Alba Rico, o capitalismo, que sobreviveu a revoluçons e crises, sobreviveu sobretudo ao conhecemento, à publicidade dos seus crimes. Do mesmo jeito, o consumo sobrevivirá ao conhecemento de todo o malo que tem esse modelo de vida, já nom só para as trabalhadoras ou o ecosistema, senom para @ própri@ consumidor/a.

A propaganda nazi ao lado de isto, um chiste. Que eu saiba, os nazis nunca conseguirom integrar a contradiçom dentro da lógica. Deshumanizarom a todo um colectivo (os judeus), pero tiverom que lanzar umha enorme campanha para deshumanizalos para depois assassina-los. A propaganda nazi pretendia justificar racionalmente (e erradamente) algo. Este tipo de propaganda nom apela á justificaçom lógica de algo, nem pretende fazer malabares com a raçom para artelhar um sistema coerente; simplesmente crea símbolo, fetiche, num inteligente processo de revalorizaçom do capital. Nom é umha defensa racional da necessidade do consumo dum produto. É a legitimaçom estética da contradicçom.

Este é um signo mais da dificuldade que atopa o indivíduo para discernir entre realidade e irrealidade, e um signo mais de que vivimos num espectáculo totalmente desvinculado da realidade, e toda umha demostraçom do poder que esse espactáculo exerce sobre as nossas vidas. É umha descreditaçom talhante de toda possibilidade de defender racionalmente um discurso anticonsumista. E nom é umha desacreditaçom racional (sabem que nesse eido tenhem a batalha perdida, que nom podem justificar o injustificável), senom umha desacreditaçom emocional. Eu nunca crim, iluso de mim, que o poder do espectáculo chegasse até esse ponto de control.

Pero nom é só um signo máis. É um passo cualitativo, um ataque por parte do espectáculo à raçom. Á possibilidade de dissidência, dum discurso crítico com o modelo consumista de existência, à coerência entre raçom, emoçom e acçom... Depois disto, nom é que nom queiramos parar de consumir. É que nom podemos.

Roubam-nos até as palavras. Coma indivíduo racional, sinto-me profundamente ferido por este ataque...

Sigue lendo...

domingo, 25 de marzo de 2007

La felicidad histérica por Tyra Banks



Hay muchas lecturas que se pueden hacer de este vídeo. En resumen se nos muestra a una presentadora totalmente fuera de sí que está a punto de regalar al público una crema de Vaselina.
¿Será está reacción emocional a la que estemos llegando en nuestro sistema consumista?
El desatar codicioso de una ansiedad manipulada a la perfección por la presentadora, que hace que se concrete en puro histerismo salvaje. Totalmente desenfrenado ¡Acojonante!

Sigue lendo...

sábado, 10 de marzo de 2007

Surplus - A maldición do excedente

Un documentario sobre o consumo, a mistificación da mercancía, a destrucción da natureza, a explotación, o "progreso"... sobre a esencia do capitalismo. Brilante panfleto. Incita a acción...



Tirado de quomodo

Sigue lendo...

miércoles, 27 de diciembre de 2006

Liberando espazos - O poder da criatividade

Colgo un video dunha acción moi bonita, que amosa as potencialidades da creatividade como ferramenta de liberación e divulgación.
O video está primeiro subtitulado en español e despois en inglés, pero é o mesmo.

Barcelona, diciembre 2002 Los días 20 y 21 de diciembre de 2002 resonó el mundo: aniversario de la estruendosa revuelta popular argentina. Decenas de acciones en todo el mundo reprodujeron las prácticas de sus valientes e inspiradoras protestas: caceroladas, piquetes, asambleas barriales, trueque, escraches, gestión alternativa y descolonización de los espacios públicos... Descompras en supermercados y circulación libre de los bienes sociales, sin mediación del dinero, en todo el planeta: ¡Feliz Navidad Yomango Tango hizo la descompra de Navidad. Para celebrar el aniversario de las revueltas argentinas... qué mejor que aprovechar las generosas ofertas navideñas de nuestras cadenas de supermercados, cuyos tentáculos llegan desde Europa hasta América Latina: "Botellas de cava: ¡llévese 14... y pague 0!". La línea policial que protegía el Champion/Carrefour sito en Las Ramblas de Barcelona se vio atravesada por una multitud de tanguistas: repentinamente, clientes anónimos se zafaron de sus vestimentas, para comenzar a bailar entre los estantes... mangaron botellas de cava con elegantes gestos, a ritmo de tecno-tango; atravesaron las cajas y llenaron la cesta de Navidad Yomango. Al día siguiente, cacerolazos y concentraciones frente a sedes bancarias en el centro de la ciudad. Yomango Tango penetró en el interior del Banco de Santander para descorchar las botellas, brindar por el pueblo argentino, y traer al corazón de la metrópoli, bajo una lluvia de cava, el grito "¡Que se vayan todos!" (... comenzando por las multinacionales y los bancos que rapiñan Argentina).



Non se pode construir outro mundo se non é creando e emocionándose. Precisamos dun activismo creativo, artístico, que configure outra vida cotiá: unha vida cotiá tal e como a queremos, baseada na verdadeira liberdade e na verdadeira igualdade. Sen esperar a "despois da revolución". A revolución é aquí e agora. É un cambio radical da vida, pero ha de ser paseniño, tódos os días, e sentindo en todo momento a verdadeira pulsión que nos mobe a actuar: o desexo dunha vida mellor, a certeza de que é posíbel, e a confianza no ser humano. Como dicía o Che, "@ revolucionari@ verdadeir@ está guiad@ por grandes sentimentos de amor". Temos que proceder a liberar os espazos físicos, intelectuais e simbólicos ocupados pola lóxica do capital, temos que axitarnos para sacudirnos a constrinxente omnipresencia do capital nas nosas vidas.
Non hai mellor modo de desacreditar a autoridade da economía como rexidora das nosas vidas que entrar bailando nun supermercado e roubar abertamente, ou conquistar a fría sede dun banco (a sede do poder, ao fin e ao cabo) para facer unha festa e brindar con champán roubado. E non hai mellor momento ca ese para designar aos verdadeiros culpábeis da explotación, a pobreza, a fame e a enfermidade.

Unha aperta enorme aos pobos arxentinos pola súa capacidade de resistencia, coraxe e criatividade!


Visto na sección de videos rebeldes de Rebelión

Sigue lendo...

lunes, 25 de diciembre de 2006

Por mor das protestas por unha vivenda digna...

"Si eres una pensionista víctima del mobbing inmobiliario
Si no sabes cómo pagar el aumento de alquiler
Si la hipoteca de tu piso te hace imposible llegar a fin de mes
Si tienes 25 años y no puedes irte de casa de tus padres
Si estás bajo amenaza de desahucio por la presión inmobiliaria
Si te desalojan y condenan por okupar un espacio
Si te amenazan, te agreden, te precarizan la vida para tener una casa
Si hace tiempo que piensas que tener una casa donde vivir es un lujo para privilegiados...

Si ya no reconoces tu ciudad porque sólo hay oficinas y centros comerciales y museos muy modernos
Si ya no recuerdas que calle significa sitio donde pasear y plaza lugar donde encontrarse
Si el centro de tu ciudad se ha convertido en un parque temático pasto de turistas cámara en ristre
Si la Administración te comunica tu próxima expropiación debido a un plan urbanístico del que nada sabes, nada puedes decir
Si vives en una ciudad saturada, cara, clonada, sobre la que no puedes opinar, en la que no puedes construir, decidir, ni usar nada sin pagar
Si hace tiempo que piensas que una ciudad es simplemente un sitio hostil donde trabajar, dormir, consumir...

Si te pasa una de estas cosas o varias a la vez, entonces es que sufres de violencia inmobiliaria y urbanística."



Estoupou a revolución...


A especulación inmobiliaria, promovida polos políticos que nos gobernan, impide o exercicio do dereito a unha vivenda digna (recollido no art.47 da Consitución do 1978). Bancos, constructoras, inmobiliarias, partidos políticos e ETTs están enriquecéndose con este cada vez máis abafante recurto de dereitos derivado da precarización da vida á que se nos somete para enriquecimento duns poucos. O Estado, da man dos partidos que o controlan, contribúe a esta práctica poñéndose á disposición dos delincuentes (porque son os que teñen os cartos, os que mandan), unha evidencia máis de quén ostenta realmente o poder na democracia(?) representativa(?) capitalista(!). Iso chámase violencia estructural.

Estamos gobernados por criminais e os seus encubridores.

E cando a situación comeza a desestabilizarse pola indignación xeral (e tamén por outras causas coma enfrontamentos entre bandos de especuladores - chámanos "partidos"...) sacan o tema á luz e pretenden facer que exerza de chivo expiatorio. Coma aconteceu en Marbella. Iso só é a punta do iceberg, todo o estado está así. Na Galiza sabemos ben diso.


A sacrosanta propiedade privada é o eixo fundamental da maquinaria capitalista. Este conceito, e sobre todo o escrupuloso respeito por este conceito, é o que permite o enriquecimento irracional duns poucos mentres outros non teñen nada. É un dogma que permite que unha situación tan absurda coma a que sigue pase como normal: casas sen xente, xente sen casas? (@s okupas resumírono moi ben). E o mesmo conceito de propiedade privada pretende (e consígueo en grande medida) alimentar os soños dunhas traballador@s precari@s que xa non se consideran unha clase, e cuxas vidas pretenden ser dirixidas a ter máis cousas, identificando iso como ideal de felicidade. Isto faise mediante a o aparello de control que conforma o espectáculo da publicidade e que contribúen a enriquecer os medios, que co seu "entretimento" realmente veñen a actuar coma plataformas publicitarias das empresas ás que representan (porque tamén hai "bandos" nas empresas; en realidade, na disputa entre bandos empresariais se basea a política institucional dos estados actuais) e de preservación dos intereses da clase dirixente. O que se presenta como entretimento é un medio opiáceo de perversa distorsión da realidade, que fai xurdir n@ "entretid@" a necesidade da adquisición de bens materiais nunha compulsiva e cotiá procura do modelo espectacular de vida, creando así a falsa ilusión de que vivir nun anuncio é posíbel. E na miña opinión, é debido a este mesmo espectáculo publicitario o incrustado que está este valor nas nosas cabezas posmodernas, e que existe tal rexeitamento social á okupación. Cando nunha sociedade pensante, analítica e crítica, sería o máis lóxico do mundo ("estasme dicindo que eu non teño posibilidade de pagarme unha vivenda e hai vivendas baleiras por aí sen que ninguén lles dea uso?!?!?!"). O conceito de propiedade privada comeza a ser absurdo cando hai xente que non ten onde vivir, e outra xente que lle sobran sitios onde vivir, pero só vive nun e ten os demáis coma "unha inversión a longo prazo". É dicir, cando o comercio prevalece sobre os dereitos.

Está é mais unha contradicción do capitalismo. Pero o mundo conquistado polo capital EEUUropeu está pragado de contradiccións deste tipo (xente obesa, xente con fame?; xente excesivamente medicalizada, xente sen medicación?; contaminación lumínica, xente sen luz?...) Esta contradicción intrínseca e estructural do capitalismo tardío empeza a recurtarnos dereitos cada vez a máis xente. O capitalismo expándese. E necesita máis combustíbel. E ese combustíbel son os dereitos das persoas, que pasan a ser un ben co que comerciar. Cada vez se vai ampliando máis o rango de persoas ás cais o sistema económico capitalista está disposto a sacrificar os seus dereitos en nome da liberdade de mercado. E estamos tan pechados nos conceptos, ten tal autoridade o dogma da propiedade privada (coma outros dogmas capitalistas comunmente aceptados), que xa non sabemos nin por que facemos o que facemos, nin cales deberían ser as nosas aspiracións. Acaso non tod@s queremos ter un sitio onde vivir, e comida, e medicamentos... Parece lóxico, non? Ante un problema tan gordo coma a precaria situación dun dereito fundamental como é o dereito á vivenda, por que lle temos medo a expropiar para o ben común? Adianto a miña resposta: porque aquí non goberna o pobo nin se goberna para o pobo e porque a propiedade privada é a base do mundo espectacular ao que nos fixeron aspirar.
Aquí goberna o capital, e goberna para os seus propios intereses: a acumulación e concentración da riqueza, parella á devastación dos dereitos da maioría. Entón o Estado queda deslexitimado porque as súas leis están para cubrirlle as costas ás operacións mercantís inmorais das empresas: é lexítimo desobedecer.

Proposta: okupar e liberar espazos, centros sociais, vivendas... que funcionen con outra dinámica. Coa dinámica da procura do ben común, da procura do ben para tod@s. Afastándose da competitividade. Con outra ética, centrada nas necesidades das persoas, na que todas as persoas vallan o mesmo. Ese é o embrión do cambio. "Construír unha nova sociedade no cascarón da vella", que di a outra... E mentres facemos todo isto, criticar aos violadores dos nosos dereitos, a quen tira rédito de esmagar a liberdade d@s demáis: as grandes empresas, as constructoras, as inmobiliarias, os bancos, as ETTs, e por suposto os partidos que lles fan o xogo e dan as costas ao pobo que din representar.

rebélense, por favor.

Sigue lendo...

sábado, 24 de junio de 2006

"Nos mean, y los medios dicen que llueve..."

Desde Rebelión nos llega este video de opinión de Eduardo Galeano donde hace un breve repaso a la situación global del mundo, con tono sarcástico, que seguramente no dejará a nadie indiferente.

Sigue lendo...

viernes, 16 de junio de 2006

Thanks for telling the truth, George

Aún quedan políticos, como George Galloway, que se atreven a denunciar en los medios de comunicación masiva los crímenes de Israel y desenmascarar la propia manipulación de los mismos. El canal de informativos es Sky News, que pertenece al magnate Rupert Murdoch, está en inglés, merece la pena.

Sigue lendo...
A ria e nosa e non de REGANOSA